Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

ΟΤΑΝ ΟΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΑΣΧΕΤΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ "ΠΝΕΥΜΑ"

ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Η Ευρώπη, ένας μύθος και οι λαοί της

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Στην πρόσφατη ομιλία του πρωθυπουργού στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των εορτασμών για το τέλος του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου πριν από 100 χρόνια, πολλοί σχολίασαν την αναφορά του στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπονοοώντας ότι μπερδεύει τους δυο πολέμους ή, έστω, ότι δεν μπορεί να εκφράσει πολύ καλά ένα μήνυμα ούτως ή άλλως εν μερει άσχετο με την περίσταση, αφελές ή και άστοχο. Εμένα μου έκανε εντύπωση μια άλλη φράση, την οποία έβαλε μάλιστα και με τη μορφή εικόνας στο λογαριασμό του στο Twitter.
“Να παλέψουμε για μια Ευρώπη όπως την οραματίστηκαν οι λαοί της, μετά το τέλος των δύο πολέμων. Σύγχρονη, προοδευτική, ισχυρή”, έλεγε. Ήταν μια φράση χαρακτηριστική των λόγων του συγκεκριμένου πρωθυπουργού για θέματα διεθνή τα οποία κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν γνωρίζει πολύ καλά και οπωσδήποτε φαίνεται ότι δεν τον ενδιαφέρουν καθόλου. Αλλά μου έκανε εντύπωση επιπλέον γιατί εκφράζει ένα μύθο ο οποίος έχει καταρριφθεί προ πολλού και μάλιστα πολύ εμφατικά αλλά, από ό,τι φαίνεται, εξακολουθεί να επιβιώνει, ιδιαίτερα στις τάξεις των ανθρώπων που δεν έχουν ιδιαίτερη περιέργεια για θέματα όπως η ιστορία, το πώς λειτουργούν οι κοινωνίες ή τη φύση των ανθρώπινων όντων.
Αν εσείς, όπως εγώ, ενδιαφέρεστε πραγματικά για το πώς ήταν "η Ευρώπη μετά το τέλος των δύο πολέμων", είστε τυχεροί. Υπάρχουν πολλά πολύ καλά ιστορικά βιβλία που περιγράφουν γλαφυρά και με λεπτομέρειες ακριβώς αυτό το πράγμα. Ενδεικτικά μόνο σας αναφέρω το “Year Zero” του Ίαν Μπουρούμα, το “Dark Continent” του Μαρκ Μαζάουερ και βεβαίως το μνημειώδες “Postwar” του Τόνι Τζαντ. Υπάρχουν και πολλά άλλα. Εδώ θα ήθελα να σας παραθέσω μόνο μερικά ενδεικτικά στοιχεία όπως τα γράφει ο ιστορικός Κιθ Λόου στο δικό του εξαιρετικό "Savage Continent: Europe in the aftermath of World War II”.
“Φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς θεσμούς”, γράφει ο Λόου. “Είναι ένας κόσμος στον οποίο τα σύνορα ανάμεσα στις χώρες μοιάζουν να έχουν σβηστεί, αφήνοντας πίσω ένα ενιαίο, ατέλειωτο τοπίο στο οποίο οι άνθρωποι πηγαινοέρχονται αναζητώντας κοινότητες που πια δεν υπάρχουν”.
“Δεν υπάρχουν κυβερνήσεις πια, ούτε εθνικές ούτε τοπικές. Δεν υπάρχουν σχολεία, δεν υπάρχουν πανεπιστήμια, δεν υπάρχουν βιβλιοθηκες ή αρχεία, ούτε πρόσβαση σε οποιασδήποτε μορφής πληροφορία. Δεν υπάρχει κινηματογράφος, δεν υπάρχει θέατρο, φυσικά δεν υπάρχει τηλεόραση. Το ραδιόφωνο δουλεύει πότε πότε, αλλά το σήμα είναι αδύναμο και τα λόγια είναι σχεδόν πάντα σε μιαν άλλη γλώσσα. Κανείς δεν έχει δει εφημερίδα εδώ και πολλές εβδομάδες. Δεν υπάρχουν σιδηρόδρομοι, αυτοκίνητα, τηλέφωνα, τηλέγραφος, ταχυδρομεία ή οποιασδήποτε μορφής επικοινωνία, εκτός από ό,τι μαθαίνεται στόμα με στόμα”.
“Δεν υπάρχουν τράπεζες, αλλά ούτως ή άλλως το χρήμα δεν έχει πια καμία αξία. Δεν υπάρχουν καταστήματα καθώς κανείς δεν έχει πια τίποτε να πουλήσει. Κανείς δεν κατασκευάζει τίποτε. Τα εργοστάσια και οι επιχειρήσεις έχουν είτε καταστραφεί είτε αποσυναρμολογηθεί. Τα περισσότερα κτίρια έχουν καταρρεύσει. Δεν υπάρχουν εργαλεία, περά από ό,τι μπορεί να ξεθάψει κανείς απ’ τα χαλάσματα. Δεν υπάρχει φαγητό”.
“Ο νόμος και η τάξη είναι πρακτικά ανύπαρκτα, δεν υπάρχει αστυνομία, δεν υπάρχουν δικαστήρια. Οι άνθρωποι παίρνουν ό,τι βρουν, δεν υπάρχει πια καμία αίσθηση ιδιοκτησίας. Τα όποια αγαθά ανήκουν σ’ αυτούς που είναι αρκετά δυνατοί για να τα πάρουν και να τα κρατήσουν, προστατεύοντάς τα με τη ζωή τους. Οπλισμένοι άντρες περιφέρονται στους δρόμους, παίρνοντας ό,τι θέλουν κι απειλώντας όποιον μπαίνει στο δρόμο τους. Οι γυναίκες όλων των τάξεων και όλων των ηλικιών εκπορνεύονται για φαγητό και προστασία”.
“Δεν υπάρχει ντροπή. Δεν υπάρχει ηθική. Δεν υπάρχει τίποτε, παρά μόνο ένα: Επιβίωση”.
Αυτή ήταν λίγο-πολύ η Ευρώπη μετά τον πόλεμο.
Ομολογουμένως, όπως λέει και ο Λόου, είναι εντελώς αδύνατο ένας άνθρωπος -ακόμα και ένας πρωθυπουργός- να το συλλάβει αυτό το πράγμα, αν δεν το έχει ζήσει. Όχι επειδή δεν έχει τις γνώσεις ή πρόσβαση σε αναλυτικές και αξιόπιστες περιγραφές. Ίσα ίσα, υπάρχουν πάρα πολλές πηγές που περιγράφουν με λεπτομέρειες πώς ήταν η ρημαγμένη Δρέσδη, η ισοπεδωμένη Βαρσοβία, το διαλυμένο Κόβεντρι ή η πληγωμένη Αθήνα. Κανένας άνθρωπος όμως δεν μπορεί να συλλάβει το μέγεθος και το βαθμό της υλικής, κοινωνικής, ανθρώπινης και ηθικής καταστροφής στο σύνολο της ευρωπαϊκής ηπείρου, γιατί κανένα ανθρώπινο μυαλό δεν είναι ικανό να αντιληφθεί κάτι τέτοιο χωρίς να το δει.
Το “έξι εκατομμύρια Πολωνοί νεκροί” είναι ένα νούμερο, μια φράση, μα ο χαμός που αντιπροσωπεύει σε πραγματικό επίπεδο, και οι συνέπειες μιας τέτοιας αδιανόητης απώλειας είναι εντελώς αδύνατο να γίνουν κατανοητά από έναν άνθρωπο του 21ου αιώνα. Το ότι το 93% της Βαρσοβίας του 1945 ήταν ερείπια δεν είναι μια εικόνα που μπορεί να συλλάβει εύκολα ο ανθρώπινος νους. Δοκιμάστε να ανεβείτε σε μια ταράτσα της Αθήνας, και φανταστείτε το 93% των κτιρίων ισοπεδωμένα. Μετά, αφαιρέστε όλους τους ήχους από αυτοκίνητα και ανθρώπους. Μπορείτε;
Βεβαίως, δεν ήταν παντού έτσι. Περιοχές της Αγγλίας, της Γαλλίας, ακόμη και της Ελλάδας βρέθηκαν σε καλύτερη κατάσταση. Χώρες όπως η Σοβιετική Ένωση, η Πολωνία και η Γερμανία, όμως, βρέθηκαν σχεδόν ολόκληρες σε μια κατάσταση που κανένας μας σήμερα δεν μπορεί να διανοηθεί, και για πολλά χρόνια.
Αυτό που μπορούμε όμως να καταλάβουμε εμείς σήμερα και που είναι επίσης καλά τεκμηριωμένο, είναι ότι μέσα σε αυτή την καταστροφή κανένας λαός δεν “οραματιζόταν μια Ευρώπη σύγχρονη, προοδευτική και ισχυρή”. Κανένας δεν οραματιζόταν καμία “Ευρώπη” γενικά.
Για πολλά χρόνια μετά το τέλος το τέλος του πολέμου η ρημαγμένη Ευρώπη συνέχισε να είναι όχι απλά ρημαγμένη, αλλά και ένα μέρος όπου η φτώχεια και η βία επικρατούσαν. Οι Ούγγροι απελαύνονταν από τη Ρουμανία και το αντίστροφο. Οι Αλβανοί τσάμηδες εκδιώκονταν από την Ελλάδα. Οι Ρουμάνοι εκδιώκονταν από την Ουκρανία. Οι Ιταλοί εκδιώκονταν από τη Γιουγκοσλαβία. Εκατοντάδες χιλιάδες Φινλανδοί εκδιώκονταν από τη δυτική Καρελία όταν η περιοχή περνούσε σε Σοβιετική κατοχή. Η Βουλγαρία έδιωχνε Τούρκους και Ρομά από τα εδάφη της μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’50.
Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος τελείωσε μόλις το 1949.
Το δελτίο για το κρέας και το μπέικον σταμάτησε να ισχύει στη Μεγάλη Βρετανία το 1954.
Η Αυστρία έγινε ξανά ανεξάρτητο κράτος μόλις το 1955.
Οι τελευταίοι κρατούμενοι επέστρεψαν στη Γερμανία από την ΕΣΣΔ μόλις το 1957.
Το τέλος του πολέμου δεν οδήγησε σε αυτό που υποννοοεί ο πρωθυπουργός, σε συνειδητοποιημένα έθνη που αποφάσισαν να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να προχωρήσουν στο μέλλον χέρι-χέρι. Αντίθετα οδήγησε στην εξαφάνιση των όποιων πολυπολιτισμικών κοινωνιών προϋπήρχαν στην ήπειρο και στην ισχυροποίηση των κρατών-εθνών. Το χάος, η καταστροφή και η διαρκής βία ήταν αφορμές για εθνοκαθάρσεις, όχι για κάθαρση. Καμία ανάγκη για ένωση, αλληλεγγύη και συμφιλίωση δεν εκφραζόταν από τους λαούς ή από τις περισσότερες μεταπολεμικές πολιτικές ηγεσίες.
Και εδώ είναι το σημαντικότερο πράγμα που κάποιοι επιλέγουν να αγνοούν: Η ανάγκη για ειρήνη και η Ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν προήλθαν από τους λαούς. Προήλθαν από μια χούφτα διορατικούς πολιτικούς, τους Σουμάν, τους Σπινέλι, τους Αντενάουερ, τους Σπάακ και Μπέγιεν αυτής της ηπείρου. Αυτοί είχαν τα οράματα, όχι “οι λαοί της Ευρώπης” που τότε κατά κύριο λόγο πάσχιζαν να επιβιώσουν, ενίοτε να αλληλοσκοτωθούν και σε πολλές περιπτώσεις να διώξουν τους “ξένους”. Ακόμα και 12 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, η ιδέα μιας “Ενωμένης Ευρώπης” υπήρχε μόνο στα μυαλά ενός μέρους της πολιτικής ελίτ κάποιων από τις χώρες. “Η μόνη καινοτομία αυτής της συνθήκης”, γράφει ο ιστορικός Τόνι Τζαντ, “η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (…) πέρασε σχεδόν απαρατήρητη εκείνη την εποχή”.
Βεβαίως, θα έλεγε κανείς, δεν έχει και πολύ νόημα να δίνουμε τόση σημασία σε φράσεις του πρωθυπουργού σε τέτοιες ομιλίες. Είναι άλλωστε προφανές ότι ο ίδιος λογογράφος της έδωσε πολύ μικρότερη σημασία. Εγώ έχω μια επιπλέον ευαισθησία, καθώς έχω έναν επίμονο, ίσως παράλογο σεβασμό στο θεσμό και κατά συνέπεια ντρέπομαι πολύ περισσότερο από ό,τι φυσιολογικά αναισθητοποιημένοι συμπολίτες μου κάθε φορά που Έλληνας πρωθυπουργός λέει σε διεθνές κοινό μπούρδες σα βγαλμένες από τη Βουλή των Εφήβων. Αλλά η συγκεκριμένη φράση με τσίγκλισε παραπάνω, γιατί υπογραμμίζει μια πιθανή άγνοια βαθιά και μια αφέλεια επικίνδυνη. Θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα και αγγελικά πλασμένα, αγνοώντας το πόσο δύσκολα και παράδοξα  κατακτήθηκαν και, κατά συνέπεια, αγνοώντας και το πόσο τρωτά και ευάλωτα είναι σήμερα. Κάποιος που νομίζει ότι η “Ευρώπη” φτιάχτηκε επειδή “την οραματίστηκαν οι λαοί της” μετά το μακελειό του Παγκοσμίου Πολέμου, ενδέχεται να μην καταλαβαίνει το πόσο η ιδέα της  “Ευρώπης” απειλείται διαχρονικά και από ποιους. Ή απλά μπορεί να μην τον νοιάζει.

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Γιατί τα παιδιά μας βαριούνται στο σχολείο, δεν έχουν υπομονή και απογοητεύονται εύκολα;


Από το Αντικλείδι

Είμαι εργοθεραπεύτρια με 10ετή εμπειρία εργασίας με παιδιά, γονείς και δασκάλους. Συμφωνώ απόλυτα με το μήνυμα του δασκάλου που έλαβα πρόσφατα, ότι τα παιδιά μας χειροτερεύουν όλο και περισσότερο σε πολλά ζητήματα. Ακούω σταθερά την ίδια άποψη από κάθε δάσκαλο που συναντώ. Αδιαμφισβήτητα, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετούς πορείας μου, έχω δει και εξακολουθώ να βλέπω μία πτώση στην κοινωνική, συναισθηματική και ακαδημαϊκή λειτουργικότητα των μαθητών καθώς και μια ραγδαία αύξηση των μαθησιακών δυσκολιών και άλλων διαγνώσεων.
Τα σημερινά παιδιά έρχονται στο σχολείο συναισθηματικά ανώριμα για μάθηση και υπάρχουν πολλοί παράγοντες στο μοντέρνο τρόπο ζωής μας που συμβάλουν σε αυτό. Όπως γνωρίζουμε, ο εγκέφαλός μας είναι εύπλαστος. Μέσα από το περιβάλλον μπορούμε να κάνουμε τον εγκέφαλο δυνατότερο ή πιο αδύναμο. Ειλικρινά πιστεύω ότι παρά τις καλύτερες προθέσεις μας δυστυχώς σχηματίζουμε τον εγκέφαλο των παιδιών μας προς τη λάθος κατεύθυνση. Και παρακάτω θα αναλύσω το γιατί…
Τεχνολογία
Δωρεάν υπηρεσία φύλαξης παιδιών…η πληρωμή σας περιμένει στην επόμενη γωνία. Παίζουμε με το νευρικό σύστημα των παιδιών μας, με την προσοχή τους και με την ικανότητά τους να λαμβάνουν ικανοποίηση καθυστερημένα. Συγκρινόμενη με την εικονική πραγματικότητα, η καθημερινή ζωή είναι βαρετή. Όταν τα παιδιά έρχονται στην τάξη, εκτίθενται σε ανθρώπινες φωνές και οπτικά ερεθίσματα που έρχονται σε αντίθεση με το βομβαρδισμό από εκρήξεις γραφικών και ειδικά εφέ τα οποία είναι συνηθισμένα να βλέπουν στις οθόνες τους. Μετά από ώρες εικονικής πραγματικότητας το να επεξεργαστείς πληροφορίες σε μια τάξη γίνεται όλο και μεγαλύτερη πρόκληση για τα παιδιά μας επειδή ο εγκέφαλός τους είναι συνηθισμένος στα υψηλά επίπεδα διέγερσης που προκαλούν τα βιντεοπαιχνίδια. Η ανικανότητα της επεξεργασίας χαμηλότερων επιπέδων διέγερσης καθιστά τα παιδιά ευάλωτα στις ακαδημαϊκές προκλήσεις. Επιπλέον, η τεχνολογία μας αποσυνδέει συναισθηματικά από τα παιδιά μας και τις οικογένειές μας. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα των γονέων είναι η κύρια τροφή για τον εγκέφαλο των παιδιών μας. Δυστυχώς, βαθμιαία στερούμε από τα παιδιά μας αυτή την τροφή.
Τα παιδιά παίρνουν οτιδήποτε θέλουν, ακριβώς τη στιγμή που το θέλουν
“Πεινάω!!” Σε ένα δευτερόλεπτο θα σταματήσω στη μέση του δρόμου. “Διψάω! Να ένα μηχάνημα νερού. “Βαριέμαι!” Πάρε το τηλέφωνό μου” Η ικανότητα να λαμβάνεις ικανοποίηση με κάποια καθυστέρηση είναι ένα ένα από τα κλειδιά της μελλοντικής επιτυχίας. Έχουμε όλες τις καλές προθέσεις να κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα, αλλά δυστυχώς τα κάνουμε χαρούμενα βραχυπρόθεσμα και δυστυχισμένα μακροπρόθεσμα. Το να είσαι ικανός να απολαμβάνεις αυτό που θες με κάποια καθυστέρηση σημαίνει ότι έχεις την ικανότητα να λειτουργείς σε συνθήκες στρες. Τα παιδιά μας βαθμιαία γίνονται λιγότερο εξοπλισμένα να τα βγάζουν πέρα ακόμα και με λίγο στρες κάτι το οποίο μελλοντικά γίνεται τεράστιο εμπόδιο στο να επιτύχουν στη ζωή. Η ανικανότητα για καθυστερημένη ικανοποίηση φαίνεται συχνά στις αίθουσες διδασκαλίας, στα εμπορικά κέντρα, στα εστιατόρια και στα καταστήματα παιχνιδιών τη στιγμή που το παιδί ακούει όχι επειδή οι γονείς έχουν διδάξει τον εγκέφαλο των παιδιών τους να παίρνει αυτό που θέλει ακριβώς τη στιγμή που το θέλει.
 
Τα παιδιά κυριαρχούν στον κόσμο
“Στο γιο μου δεν αρέσουν τα λαχανικά”, “Δεν της αρέσει να πηγαίνει για ύπνο νωρίς”, “δεν της αρέσει να τρώει πρωινό”, “δεν της αρέσουν τα παιχνίδια, αλλά είναι πολύ καλή με το IPAD” “δεν του αρέσει να ντύνεται μόνος του”, “βαριέται να τρώει μόνη της”. Αυτά ακούω διαρκώς από τους γονείς. Από πότε τα παιδιά μας διδάσκουν πώς να είμαστε γονείς; Αν αφήσουμε τα πάντα να εξαρτώνται από αυτά, το μόνο που θα κάνουν θα είναι να τρώνε μακαρόνια με τυρί, παγωτό, να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν με τα tablet τους και ποτέ να μην πηγαίνουν για ύπνο. Τι καλό τους κάνουμε με το να τους δίνουμε αυτό που θέλουν όταν γνωρίζουμε ότι δεν είναι καλό γι’αυτά; Χωρίς την κατάλληλη τροφή και ένα καλό βραδινό ύπνο τα παιδιά μας έρχονται στο σχολείο ευερέθιστα, αγχωμένα και με διάσπαση προσοχής.
Επιπρόσθετα, τους στέλνουμε το λάθος μήνυμα. Μαθαίνουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και να μην κάνουν ότι δε θέλουν. Η λογική ότι πρέπει να το κάνεις απουσιάζει. Δυστυχώς, προκειμένου να πετύχουμε τους διάφορους στόχους στη ζωή μας πρέπει να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο το οποίο μπορεί να μη συμπίπτει πάντοτε με αυτό που θέλουμε. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί θέλει να είναι άριστος μαθητής, πρέπει να μελετήσει σκληρά. Αν θέλει να γίνει ένας επιτυχημένος ποδοσφαιριστής, πρέπει να προπονείται κάθε μέρα. Τα παιδιά μας γνωρίζουν πολύ καλά τι θέλουν, αλλά δυσκολεύονται πάρα πολύ να κάνουν αυτό που πρέπει για να πετύχουν τους στόχους τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ανεπίτευκτους στόχους και αφήνει τα παιδιά απογοητευμένα.
 
Ατέλειωτη διασκέδαση
Έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο τεχνητής διασκέδασης για τα παιδιά μας. Δεν υπάρχουν βαρετές στιγμές. Αμέσως μόλις ησυχάσουν, τρέχουμε να τα διασκεδάσουμε πάλι γιατί διαφορετικά νοιώθουμε ότι δεν εκπληρώνουμε το γονεϊκό μας καθήκον. Ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Αυτά έχουν τον κόσμο της διασκέδασης κι εμείς τον κόσμο της δουλειάς. Γιατί τα παιδιά μας δε μας βοηθάνε στην κουζίνα ή στη μπουγάδα; Γιατί δε μαζεύουν τα παιχνίδια τους; Τα παραπάνω αποτελούν βασική μονότονη εργασία που εκπαιδεύουν τον εγκέφαλο να μπορεί να εργάζεται και να είναι λειτουργικός υπό συνθήκες βαρεμάρας. Είναι το ίδιο τμήμα του εγκεφάλου που χρησιμοποιείς ώστε να είσαι τελικά εκπαιδεύσιμος στο σχολείο. Όταν οι μαθητές έρχονται στο σχολείο και είναι ώρα για αντιγραφή, η απάντησή τους είναι δε μπορώ. Είναι πολύ δύσκολο, πολύ βαρετό. Γιατί; Επειδή το αντίστοιχο τμήμα του εγκεφάλου δεν είναι εκπαιδευμένο για να εκτελεί βαρετές και μονότονες δουλειές. Εκπαιδεύεται όμως μέσα από τη δουλειά.
Περιορισμένη κοινωνική αλληλεπίδραση.
Είμαστε όλοι απασχολημένοι, έτσι δίνουμε στα παιδιά μας ψηφιακά γκατζετάκια και τα καθιστούμε επίσης απασχολημένα. Τα παιδιά στο παρελθόν συνήθιζαν να παίζουν έξω, όπου στα μη δομημένα φυσικά περιβάλλοντα, μάθαιναν και εξασκούσαν τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Δυστυχώς, η τεχνολογία αντικατέστησε το εξωτερικό παιχνίδι. Επίσης, η τεχνολογία έκανε τους γονείς λιγότερο διαθέσιμους στην κοινωνική αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους. Προφανώς, τα παιδιά μας έμειναν πίσω…το γκατζετάκι που έχουμε για το μπέιμπι σίτινγκ δεν είναι εξοπλισμένο για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων. Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν θαυμάσιες κοινωνικές δεξιότητες. Αυτή είναι η προτεραιότητα!

Περιορισμένη κοινωνική αλληλεπίδραση.
Είμαστε όλοι απασχολημένοι, έτσι δίνουμε στα παιδιά μας ψηφιακά γκατζετάκια και τα καθιστούμε επίσης απασχολημένα. Τα παιδιά στο παρελθόν συνήθιζαν να παίζουν έξω, όπου στα μη δομημένα φυσικά περιβάλλοντα, μάθαιναν και εξασκούσαν τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Δυστυχώς, η τεχνολογία αντικατέστησε το εξωτερικό παιχνίδι. Επίσης, η τεχνολογία έκανε τους γονείς λιγότερο διαθέσιμους στην κοινωνική αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους. Προφανώς, τα παιδιά μας έμειναν πίσω…το γκατζετάκι που έχουμε για το μπέιμπι σίτινγκ δεν είναι εξοπλισμένο για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων. Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν θαυμάσιες κοινωνικές δεξιότητες. Αυτή είναι η προτεραιότητα!
Ο εγκέφαλος είναι σαν ένας μυς που είναι εκπαιδεύσιμος και επανεκπαιδεύσιμος. Εάν θέλεις το παιδί σου να είναι ικανό να κάνει ποδήλατο, του διδάσκεις ποδηλατικές ικανότητες. Εάν θέλεις το παιδί σου να μάθει να περιμένει, πρέπει να του διδάξεις υπομονή. Εάν θέλεις το παιδί σου να μάθει να κοινωνικοποιείται, πρέπει να του διδάξεις κοινωνικές δεξιότητες. Το ίδιο εφαρμόζεται και σε όλες τις άλλες δεξιότητες. Δεν υπάρχει διαφορά!!
Ωστόσο, μπορείς να κάνεις τη διαφορά στη ζωή του παιδιού σου με το να εκπαιδεύσεις τον εγκέφαλό του έτσι ώστε το παιδί σου να λειτουργεί με επιτυχία σε κοινωνικό, συναισθηματικό και ακαδημαϊκό επίπεδο. Και να πως:
Περιόρισε την τεχνολογία και επανασυνδέσου συναισθηματικά με το παιδί σου.
Κάντε οικογενειακά δείπνα, βραδιές επιτραπέζιων παιχνιδιών, πηγαίνετε για ποδηλασία, περιπάτους στην εξοχή με φακό τη νύχτα.
Κάντε τους έκπληξη τα με λουλούδια, μοιραστείτε μαζί τους ένα χαμόγελο, γαργαλήστε τα, βάλτε ένα σημείωμα αγάπης πίσω από την πλάτη τους ή κάτω από το μαξιλάρι τους, κάντε τους έκπληξη με το να τα πάτε έξω για φαγητό μια μέρα μετά το σχολείο, χορέψτε μαζί, μπουσουλήστε μαζί, παίξτε μαξιλαροπόλεμο.
Εκπαιδεύστε τα στην καθυστερημένη απόλαυση
Κάντε τα να περιμένουν!!! Δεν είναι κακό να περνάνε διαστήματα όπου βαριούνται. Είναι το πρώτο βήμα προς τη δημιουργικότητα.
Βαθμιαία αυξήστε το χρόνο μεταξύ του θέλω και του παίρνω
Αποφύγετε τη χρήση τεχνολογίας στο αυτοκίνητο και στο εστιατόριο. Αντί γι’ αυτό διδάξτε τα να περιμένουν συζητώντας ή παίζοντας.
Περιορίστε το διαρκές τσιμπολόγημα.
Μη φοβάστε να θέσετε όρια. Τα παιδιά χρειάζονται όρια για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και υγιή
Κάντε ένα χρονοδιάγραμμα για τις ώρες των γευμάτων, του ύπνου και τη χρήση τεχνολογίας.
Σκεφτείτε τι είναι καλό γι’αυτά, όχι τι θέλουν και τι δε θέλουν. Θα σας ευχαριστούν αργότερα στη ζωή τους γι ‘αυτό. Η γονεϊκότητα είναι μια σκληρή δουλειά. Πρέπει να είσαι δημιουργικός ώστε να τα καταφέρεις να κάνουν αυτό που είναι καλό γι’αυτά επειδή τις περισσότερες φορές αυτό έρχεται σε αντίθεση με αυτό που θέλουν.
Τα παιδιά χρειάζονται πρωινό και θρεπτικό φαγητό. Πρέπει να ξοδέψουν χρόνο σε εξωτερικές δραστηριότητες και να πάνε για ύπνο σε μία σταθερή ώρα έτσι ώστε να έρθουν στο σχολείο διαθέσιμα για μάθηση την επόμενη μέρα.
Μετατρέψτε τα πράγματα που δεν τους αρέσει να κάνουν ή να προσπαθούν σε διασκεδαστικά, συναισθηματικά διεγερτικά παιχνίδια.
Διδάξτε τα παιδιά σαν να κάνουν μονότονη εργασία από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους καθώς αυτό είναι το θεμέλιο για τη μελλοντική εργασιμότητα
Να διπλώνουν τα στεγνά ρούχα, να μαζεύουν τα παιχνίδια τους, να απλώνουν ρούχα, να τοποθετούν στη θέση τους τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ και τη λαϊκή, να στρώνουν τραπέζι, να στρώνουν το κρεβάτι τους
Να είστε δημιουργικοί. Αρχικά κάντε το διεγερτικό και διασκεδαστικό έτσι ώστε ο εγκέφαλός τους να το συνδέσει με κάτι θετικό
Διδάξτε τους κοινωνικές δεξιότητες
Διδάξτε τους να περιμένουν τη σειρά τους, να μοιράζονται, να χάνουν, να κερδίζουν, να συμβιβάζονται, να λένε όμορφα λόγια στους άλλους, να χρησιμοποιούν το ευχαριστώ και το παρακαλώ.
Από την εμπειρία μου σαν εργοθεραπεύτρεια, τα παιδιά αλλάζουν, τη στιγμή που οι γονείς αλλάζουν την οπτική τους για τη γονεϊκότητα. Βοηθήστε τα παιδιά σας να επιτύχουν στη ζωή εκπαιδεύοντας και δυναμώνοντας τον εγκέφαλό τους νωρίς παρά αργά!!!
_______________________
    ~ Victoria Prooday

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018

  Του Καθηγητή Μάνου Σεφανίδη

 

Ο κύριος Μόραλης και τα κορίτσια του είναι πάλι εδώ

Χτες, ένιωσα πολύ ωραία, πολύ γλυκά ... μετά από από πολύ καιρό. Από την φριχτή εκείνη μέρα των γενεθλίων μου που συνέπεσε με την φονική πυρκαγιά. Και τις συνακόλουθες αθλιότητες που μάς συγκλόνισαν όλους... Που χάσαμε πάλι, σε συλλογικό επίπεδο, το έδαφος κάτω από τα πόδια μας.
Χτες, είδα ξανά μέσα από τα μάτια ενός νεκρού ολοζώντανη την Ελλάδα που αγαπώ. Την Ελλάδα που θέλω να είμαι. Την Ελλάδα που ήμασταν και οφείλουμε να ξαναγίνουμε. Μιαν Ελλάδα όχι μόνο υψηλής τέχνης αλλά κυρίως ουσιαστικής παιδείας, αστικής ευπρέπειας και αγωγής, υψηλού γούστου και ευαισθησίας. Κι όλα αυτά μέσα στα δύσκολα χρόνια του '50, του '60, του '70... Τότε που η μετεμφυλιακή πατρίδα αγωνιζόταν να βρει ένα δρόμο ανάμεσα στην ιστορία και στην καθημερινότητα. Στην παράδοση και στον εκσυγχρονισμό. Το δράμα και την υπέρβαση του.
Αναφέρομαι στην Ελλάδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή αλλά και της Ελένης Βλάχου, του Πικιώνη αλλά και του Σεφέρη, του Χόρν αλλά και του Τσαρούχη. Του Μητρόπουλου αλλά και της Κάλλας. Του Κακογιάννη και του Κούνδουρου...Της Μαργαρίτας και της Μπούμπας Λυμπεράκη αλλά και του ζεύγους Ναταλίας και Άρη Κωνσταντινίδη. Του Μαυροΐδη αλλά και του Νικολάου, του Μυταρά, του Κανιάρη, του Καρά, του Φασιανού, του Κουζούνη, του Μακρή, του Σαμίου δηλαδή των μαθητών του.


Η ζωγραφική του Μόραλη όταν δεν καταφεύγει σ' ένα τρυφερό πένθος, όταν δεν αποδίδει επιτύμβια νεανικών σωμάτων που υποκύπτουν στον χρόνο, τότε εμψυχώνει φόρμες ενός ήρεμου πλην υψηλόφρονος κλασικισμού. Πρόκειται για μια τέχνη που ενσωματώνει τους μοντερνιστικούς κλασικισμούς του Μεσοπολέμου τύπου Novecento (Sironi, De Pisis κλπ, αλλά και Picasso, Derain, Delvaux, Spencer, Sloan κλπ.) για να καταλήξει σε ένα προσωπικό ύφος μοναδικής συνέπειας. Ο Μόραλης εξελίσσεται χωρίς οπισθοβασίες από τον οξυδερκή ρεαλισμό του '40 στην ακριβή, καλοσχεδιασμένη γεωμετρική αφαίρεση του '80 και του '90 χωρίς δισταγμούς ή αντιφάσεις.
Πειθαρχία, συνέπεια, ακριβής σχεδιασμός...Θα μπορούσαν να ήσαν πολιτικά σχόλια κι όμως πρόκειται για αναφορές αισθητικές. Ούτως ή άλλως έχουμε να κάνουμε μ' ένα μείζον μάθημα διαχείρισης της συλλογικής μας καθημερινότητας με όρους ποιητικούς. Γιατί περί αυτού πρόκειται...Κάτι δηλαδή που μπορούν να μας δώσουν οι καλλιτέχνες αλλά όχι οι πολιτικοί. Παρά τις μεγαλοστομίες τους και τις αρλούμπες περί πολιτισμού.

 Καταλαβαίνετε τώρα από πού εκπορεύεται η χτεσινή χαρά μου; Όχι μόνο από την απόλαυση μίας μεγάλης, κυριολεκτικά και μεταφορικά, έκθεσης και μίας μεγάλης ζωγραφικής ενός κλασικού της σύγχρονης ευαισθησίας μας, την οποία ( ζωγραφική ) έχουμε στερηθεί επί χρόνια - από τεράστια λάθη πολιτιστικής διαχείρισης - αλλά και από ένα προφανές αίσθημα αξιοπρέπειας. Εφόσον μέσα από το έργο του Μόραλη επαναβεβαιώνεται εκείνη η Ελλάδα που δεν κατάφεραν να εξαλείψουν οι ποικίλοι δολιοφθορείς της. Εσωτερικού και εξωτερικού. Και δεν είναι μόνον ο δημιουργός ο ίδιος. Είναι κι οι χιλιάδες μαθητές του, έμμεσοι και άμεσοι, είναι ο κύκλος του ο στενότερος κι ο ευρύτερος, είναι όσοι αγάπησαν το συγκεκριμένο έργο έστω μέσα από μιαν αφίσα, μια μεταξοτυπία ή ένα βιβλίο. Επίσης μέσα από μια παράσταση της Ραλλούς Μάνου ή του Θεάτρου Τέχνης. Ή ένα εξώφυλλο δίσκου όπως ο Μεγάλος Ερωτικός του Μάνου Χατζιδάκι που μάς σημάδεψε μέσα στην δικτατορία (1972 ). Βλέπετε πως σιγά σιγά μαζεύεται ψηφίδα - ψηφίδα ένας ολόκληρος κόσμος σε κύκλους που είτε τέμνονται είτε διαφοροποιούνται δημιουργικά. Και όπου ταμπέλες του τύπου προοδευτικό - συντηρητικό ή αριστερό - δεξιό είναι κυριολεκτικά κενές περιεχομένου. Έως και επικίνδυνες! Από την μια έχουμε τέχνη, υγεία, αίσθημα, εσωτερικότητα, ζωντανή σχέση με την παράδοση, ταλαντούχο πειραματισμό και από την άλλη νοσηρότητα, προσκόλληση σε πεθαμένα κλισέ και φαλκίδευση της πραγματικότητας μέσα από ιδεοληψίες. Είναι περιττό, φαντάζομαι, να σάς ρωτήσω τι θα διαλέγατε...


Υγ 1. Τριγυρνούσα τις αίθουσες του μουσείου Μπενάκη στην Πειραιώς και έβλεπα συγκινημένος τα έργα που ήταν τα μόνιμα εκθέματα στην Εθνική Πινακοθήκη. Πίνακες μπροστά στους οποίους έκανα επί είκοσι χρόνια εκατοντάδες (!) ξεναγήσεις σε σχολεία και στο κοινό όλης της Ελλάδας.
Η έλλειψη επαφής με ζωντανή ζωγραφική υψηλού επιπέδου στην αθηναϊκή μητρόπολη είναι κάτι παραπάνω από ζοφερή. Με κλειστές ή υπολειτουργούσες την Εθνική Πινακοθήκη, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, την Δημοτική Πινακοθήκη κλπ. το κενό της εικαστικής παιδείας είναι τεράστιο και οι ευθύνες όλων των ανευθυνοϋπεύθυνων πολιτιστικάριων που ανέχονται αυτή την άθλια κατάσταση, αληθινά δραματικές. Εφόσον πρόκειται για υποβάθμιση της ουσιαστικής παιδείας και καλλιέργειας γενιών ολόκληρων που μεγαλώνουν αποκλειστικά με την αισθητική της ιδιωτικής τηλεόρασης και των σχολείων και των γιαλαντζί πανεπιστημίων του κ. Γαβρόγλου. Ακριβώς τα αντίθετα δηλαδή εκπροσωπεί ο δάσκαλος Γιάννης Μόραλης, η σαραντάχρονη παρουσία του στην ΑΣΚΤ και το σαγηνευτικό έργο του. Ο κ. Μόραλης με τα κορίτσια του που ξαναγύρισε!


Υγ. 2.  Στην εποχή της άθλιας, της αξιοθρήνητης ορατότητας όπου α-νόητες, επιδερμικές εικόνες και μόνο κατακυριεύουν τα πράγματα και τα σώματα χωρίς καθόλου να παραπέμπουν σε οράματα αθανασίας - τόσο φως σπαταλημένο ανώφελα, χωρίς μεταφυσική, χωρίς υπερβατικό νόημα, ένα θαύμα που αρνείται να θαυματουργήσει - η ζωγραφική - αλλά όχι τόσο η φωτογραφία ή ο κινηματογράφος - παραμένει το τελευταίο καταφύγιο εκείνου του βλέμματος που κοιτάζει για να στοχάζεται. Που βλέπει για να ενοράται. Που ανακαλύπτει εκείνα τα μυστικά που οι πολλοί αρνούνται να δουν.
Αυτή η ζωγραφική αντιστέκεται ακόμη, λόγω του αξιακού φορτίου που μεταφέρει, στην χυδαιότητα του ορατού. Καλύτερα, του ορωμένου.
Αντίθετα, την κακομοίρα την γλυπτική την έπνιξε η υλικότητα αλλά και η αντικειμενική έκλειψη του δημόσιου χώρου. Η εξαφάνιση της σχέσης πόλης και πολιτών που ανέκαθεν την τροφοδοτούσε. Καθώς υποχρεώνεται πια να σμικρύνεται για να χωρέσει ή να ασφυκτιά στην ιδιωτεία των ιδιωτικών συλλογών. Σαν φυλακισμένη.
Αριστερά ένα ζευγάρι ακατάληπτα αλλά και ακατάλυτα δεμένο του Μόραλη και δεξιά ένας Άγγελος του μαθητή του Μόραλη, του Καπράλου και του Νικολάου, Νεκτάριου Κοντοβράκη. Ενταγμένος στο φυσικό περιβάλλον είναι έτοιμος να θαυματουργήσει. Για όσους πιστούς... Αμφότερα τα έργα φιλοτεχνήθηκαν στην Αίγινα...


Νεκτάριος Κοντοβράκης, Νίκη - Μόραλης, Χορός

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

ΣΤΡΕΜΑΤΑ και ΜΗΧΑΝΑΚΙΑ


Κι όσοι δεν αντιληφθήκατε τις Κόκκινες Γραμμές της "Πρώτης Φοράς Αριστεράς"  καθώς και την πρακτική εφαρμογή τους από την Κυβερνησάρα των Αριστερών Ανεξάρτητων Ελλήνων



Να το ξαναψηφίσετε βρε σεις το παλικάρι, μιας και με τα έργα του σας έβγαλε ασπροπρόσωπους όλους εσάς που περήφανα δηλώνατε:





Σας ξέρω βέβαια καλά εσάς που εμπιστευτήκατε να σας βγάλει απ την κρίση άνθρωπος που αν και μηχανικός νομίζει πως η Κόζαν(η) έχει στρατόπεδο με έκταση ίση με τη Μάλτα περίπου! 400,000 στρέματα ρε μάγκα μου ! 

Ολόϊδιο με το να ισχυρίζεται κάποιος πως πούλησε 400,000 στρέματα στο χωριό του κι αγόρασε με μιας ένα τριαράκι στην Κυψέλη 24,000 τετραγωνικά μέτρα ... Και χωρίς να ΄ναι και Τοπογράφος ...

Βέβαια τι φταίτε κι εσείς , εδώ υπήρξαν γίγαντες της Δημοσιοκαφρίας που έβλεπαν τον απίθανο τύπο που ψηφίσαμε για πρωθυπουργό να ταπεινώνει τους κουτούς δανειστές μας !


Αμ τον άλλο να , που τονε σταματάνε στο δρόμο μηχανάκια και βέσπες και τον συγχαίρουνε που τους έσωσε ; Μπαλάφας με τ΄όνομα ο μάγκας , πουλάει σανό μόνον στη χονδρική ...

Αλλά ξέρω ποιό μηχανάκι ήτανε που σταμάτησε τον ευεργέτη Μπαλάφα ...



Τον Αλέξη όμως τον σταμάτησε στο δρόμο μηχανάκι και τονε αρώταγε αν ξέρει κα΄να μπατιρημένο βενζινάδικο να φουλάρει καύσιμο και να πλερώνει με ΙΟU !


ΕΜ τά ΄θελε κι ο κώλος του του Αλέξη , μια χαρά ήταν στην αντοπολίτευση , τι τις ήθελε τις εξουσίες και τα ρέστα;



Kι έτσι φτάσαμε στο σημείο να υπάρχει στρατόπεδο 400,000 στρέματα στην Κοζάνη και Λιμάνι ξηράς στην Καστοριά !... Και το Μετσόβιο Πολυτεχνείο πολύ περήφανο που έδωσε πτυχίο σε τέτοια διάνοια ...

Και να πεις πως δεν ήξερε από λιμάνια το παλικάρι , να ΄λεγα !



Αυτά , καλά μπανάκια εκεί στην πλαζ της Ηλιού και τα ματα λέμε παιδιά .


Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Τεράστια επιτυχία των Εκπαιδευτηρίων "ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ" στις Πανελλήνιες Εξετάσεις των ΑΕΙ ...



 Για αρκετά χρόνια μας είχαν συνηθίσει σε επιτυχίες τα Ιδιωτικά Εκπαιδευτήρια "ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ" του Αγρινίου τόσο σε εξετάσεις για ξένες γλώσσες όσο και στις Πανελλήνιες για την εισαγωγή των μαθητών στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Χώρας .
  Οι επιτυχίες όμως που σημειώθηκαν τη φετινή χρονιά από τους αποφοίτους του "ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ" έρχονται να επισφραγίσουν με τον πιό εύγλωττο τρόπο την προσπάθεια που καταβάλλεται στο κορυφαίο αυτό Σχολείο του Αγρινίου !
  Aς δούμε όμως πιο αναλυτικά την ΠΟΙΟΤΙΚΗ δουλειά που γίνεται στα εν λόγω Εκπαιδευτήρια όπως αυτή καταδεικνύεται από τους αριθμούς 

_το 43% των αποφοίτων πέτυχε βαθμολογία στις εξετάσεις από 13 έως 17 !

_βαθμολογία άνω του 17 πέτυχε το 43,4% των αποφοίτων των Εκπαιδευτηρίων

_ΑΡΙΣΤΕΥΣΕ το 23% των αποφοίτων των εν λόγω Εκπαιδευτηρίων "ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ"

Είναι Τιμή για την Πόλη μας να μπορεί να συντηρεί ένα ΠΟΙΟΤΙΚΟ Εκπαιδευτικό Ίδρυμα όπως τα "ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΉΡΙΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΥΣΙΩΤΙΣΣΑ" ,  η Κοινωνική Προσφορά και το Εκπαιδευτικό  Έργο των οποίων  δίνουν τόσο πολύτιμους καρπούς στην Οικογένεια και τη Νεολαία του Τόπου !

Τα ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΑΣ  στη Διέυθυνση και το Προσωπικό για την Ποιοτική τους Δουλειά και ευχόμαστε από καρδιάς ΠΑΝΤΑ τέτοιες ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ !

 

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

ΤΑ ΠΟΛΥΒΟΛΑ ΚΡΟΤΑΛΙΖΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ... part 2 !




Τον ζήτησαν για παστουρματζή στην Κωνσταντινούπολη, αλλά έμεινε κ διορίστηκε εδώ τεμπελοφύλακας, να μας ξεμπερδέψει με το παλιό. Efàrpax

Πιο #Πατριωτης .. πεθαίνεις.. Τρολαρω Αρα Υπαρχω






















Μπορουσα να παω στο Αμστερνταμ ν αρμεγω αγελαδες
Μα εμεινα στον τοπο αυτο να παιρνω τους παραδες. Ακροκεντρώος


ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΠΟΛΥΒΟΛΑ ΣΤΟ ΤΟΥΪΤΕΡ ...



Βγήκε κι ο άνθρωπος που δίκασε στο Σύνταγμα το Bill Clinton ,  ο Θρύλος με τη στρατιωτική ΣΤΟΛΗ εν μέσω χούντας , ο Αγωνιστής ο Σύντροφος ο Κώστας ο Καζάκος κι αποκάλεσε (καταδίκασε στην ψύχρα) προδότες ( με την έννοια του λιποτάκτη ) τα παιδιά που έφυγαν να βρουν δουλειά στο εξωτερικό ! Φυσικό ήταν να ξεσπάσει πανηγυράκι στο tweeter ... Iδού μια πρόχειρη ανθολόγηση, καλή διασκέδαση παιδιά , με τις υγείες μας !


Ο Χάρρυ. Δέχτηκε πρόταση από Hollywood για να γίνει ο νέος Charlie Chaplin. Τελικά έμεινε Ελλάδα για να μπλογκάρει για το ΣΥΡΙΖΑ , του Φλωμπέρ













Πατριώτης ο Καζακος που παιρνει 4000/μηνα.
Προδοτες οι υπολοιποι που εφυγαν γιατι επαιρναν 400/μηνα κι αυτα μαυρα! Ακροκεντρώος 




















Θα μπορούσε να ήταν μοντέλο για τα εξώφυλλα της Μονόπολης. Προτίμησε να μείνει εδώ ως Πρόεδρος Βουλής. 
Δημόσιος Υπάλληλος 
 














Ελπίζω να διασκεδάσατε , η προσπάθεια συνεχίζεται !