ΧΜΜ... ΕΣΕΙΣ , ΤΙ ΛΕΤΕ;...

Το άρθρο που ακολουθεί είναι του Δημ. Σαραντάκου, και δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης. Καμιά φορά από μικρές λεπτομέρειες μπορείς να βγάλεις γενικότερα συμπεράσματα. Έτσι, και το πρωτοφανές περιστατικό: να παρελαύνουν στρατιωτικά τμήματα σε εθνική εορτή, κραυγάζοντας συνθήματα, δείχνει το γενικό ξεχαρβάλωμα του κράτους, γιατί μαρτυρεί πως κάθε ανεγκέφαλος καραβανίσκος μπορεί να επιβάλει τις απόψεις του, χωρίς να ρωτάει κανέναν. Δεν υπερβάλλω. Αυτό που έγινε προχτές στην Αθήνα κατά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου δεν έχει ξαναγίνει. Και έχω παρακολουθήσει παρελάσεις και παρελάσεις στη ζωή μου. Επί 4ης Αυγούστου, μάλιστα, μαθητής ακόμα, παρέλαυνα κι εγώ. Ανεξαρτήτως όμως από τις επιφυλάξεις που μπορεί να έχω για τη σκοπιμότητα και τον τρόπο που γίνονται οι παρελάσεις (φερ΄ειπείν είμαι κατηγορηματικά αντίθετος να παρελαύνουν μαθητές και το έχω γράψει πολλές φορές), οι παρελάσεις στρατιωτικών τμημάτων στις επίσημες εθνικές γιορτές, είναι ένας θεσμός, που πρέπει να σεβόμαστε, όπως όλους τους θεσμούς. Αυτό λοιπόν που έγινε στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, από τμήμα βατραχανθρώπων του Λιμενικού, ήταν καταρράκωση του θεσμού. Ούτε επί 4ης Αυγούστου, ούτε επί Χούντας, σε περιόδους δηλαδή επισημοποιημένης ανωμαλίας, δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Μου φάνηκε σαν ένστολος χουλιγκανισμός και αναλογικά μου θύμισε τις αθλιότητες που γίνονται στις ποδοσφαιρικές συναντήσεις, ιδίως με ξένες ομάδες, από ντοπαρισμένους χουλιγκάνους, οι οποίοι μεταχειρίζονται άλλον ένα σεβαστό θεσμό, την ελληνική σημαία, σαν κασκόλ, σαν κουκούλα του κεφαλιού, σα σαρίκι ή σαν ξεσκονόπανο. Το σοβαρότερο όμως είναι πως το επεισόδιο μαρτυρεί ότι σε ορισμένες κρατικές υπηρεσίες και ενδεχομένως σε στρατιωτικές σχολές, βρικολακιάζει το πνεύμα του παρακράτους, που οι ανυποψίαστοι ή αδαείς πολιτικοί μας θεώρησαν οριστικά νεκρό. Και αυτό πρέπει να μας κάνει όλους προσεχτικούς. Ας έρθω τώρα στο περιεχόμενο των συνθημάτων που ακούστηκαν, ιδίως σε κείνο το «Αλβανέ, Αλβανέ, δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ». Πρόκειται για μνημείο ηλιθιότητας και άγνοιας της ιστορίας μας, που θα έκανε να τρίζουν τα κόκαλα της Μπουμπουλίνας, του Μιαούλη, του Κουντουριώτη και πλήθους άλλων εθνικών ηρώων του ΄21, που όλοι τους είχαν Αλβανούς προγόνους. Κι ο ένας παππούς του ίδιου του Κολοκοτρώνη ήταν αλβανικής καταγωγής. Το μαρτυρεί το όνομά του που ήταν Μπιθογκούρας, αφού γκούρα είναι η κοτρόνα και μπίθο ο…αντίπους του προσώπου. Και μην αρχίσουν τώρα τις σοφιστείες τους, οι διάφοροι ελληναράδες, πως τάχα μου άλλο Αρβανίτες και άλλο Αλβανοί, γιατί θα τους παραπέμψω, για να ξεστραβωθούν, σε επίσημα έγγραφα των Εθνοσυνελεύσεων της Επανάστασης, που μιλάνε για τους «Αλβανούς συμμάχους», αλλά και στον Βυζάντιο, στον Παπαδιαμάντη και πλήθος άλλους συγγραφείς του 19ου αιώνα που όλοι τους ταυτίζουν τους Αρβανίτες με τους Αλβανούς. Η χιτλερική θεωρία περί «καθαρής φυλής» δεν έχει καμιά επιστημονική υπόσταση και έχει καταδικαστεί αμετάκλητα από την ιστορία. Ειδικότερα δε με την περίπτωσή μας, είναι απολύτως ξεκρέμαστη. Καθαρή ελληνική φυλή δεν υπήρξε ποτέ, ούτε καν στην αρχή της ιστορίας μας, με όλους τους Δαναούς, τους Λέλεγες, του Πελασγούς, τους Αίμονες, τους Άβαντες και ένα σωρό άλλους που όλοι μαζί δημιούργησαν την ελληνική εθνότητα. Και αυτό συνεχίστηκε σε όλη την Αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα και τους Νεότερους χρόνους. Ο τόπος μας είναι σταυροδρόμι, από το οποίο πέρασαν και περνούν λαοί και λαοί. Αυτό που μετρά και, που πρέπει να μας δίνει θάρρος είναι ο διαπιστωμένος «παράγοντας εξελληνισμού» που οφείλεται στην ιδιοσυγκρασία μας, στα ήθη και έθιμά μας, στο πολύτιμο πολιτιστικό μας απόθεμα και βέβαια στην ομορφιά του τόπου μας και στο θαυμάσιο κλίμα μας. Η ονομασία Έλληνας τους καλύπτει όλους: και τους βλαχόφωνους (αφού Βλάχοι ήταν ο Ίσκος, ο Ολύμπιος, ο Κωλέτης, ο Ζάππας, ο Στουρνάρης και τόσοι άλλοι) και τους σλαβόφωνους (ο καπετάν Κόττας, δεξί χέρι του Παύλου Μελά, του οποίου άγαλμα βρίσκεται στη Φλώρινα, δεν ήξερε λέξη ελληνική) και τους τουρκόφωνους πρόσφυγες από την Καππαδοκία και τους αρβανίτες και τους εβραίους (ο δεύτερος ανώτερος έλληνας αξιωματικός, που έπεσε στην Αλβανία υπερασπιζόμενος την πατρίδα, ήταν ο αντισυνταγματάρχης Μαρδοχαίος Φριζής, εβραίος από τη Χαλκίδα), ακόμα και τους Πομάκους της Θράκης, που είναι απόγονοι των αρχαίων Θρακών και τους οποίους οι εντολές των ξένων επικυρίαρχών μας και η ξενόδουλη τακτική των πολιτικών μας, από τον καιρό του Παπάγου ακόμη, τους έσπρωξαν με το ζόρι στην αγκαλιά των Τούρκων. Η καλύτερη και ρεαλιστικότερη αντιμετώπιση του προβλήματος των οικονομικών μεταναστών είναι να τους κάνουμε πολίτες του ελληνικού κράτους. Με τον τρόπο αυτόν οι περισσότεροι θα μπορούν να πάνε νομίμως και με ελληνικό διαβατήριο σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης (αφού αυτός είναι ο ενδόμυχος σκοπός τους), ενώ όσοι μείνουν, σε εκατό χρόνια θα γίνουν Έλληνες. Μην ξεχνάμε πως οι χιλιάδες Βαυαροί, που μας κουβάλησε ο Όθωνας, σε πολύ συντομότερο διάστημα εξελληνίστηκαν απολύτως. Ρωτήστε επ΄αυτού τον κύριο Έβερτ…

ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ...

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ...(4)

Οι ρίζες των εμφύλιων συγκρούσεων στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821

του Παναγιώτη Ζαβουδάκη, από τη δεκαπενθήμερη εφημερίδα της Σύρου «ΑΠΟΨΗ», 24 Μαρτίου 2006

Η σύγκριση των δύο εμφυλίων πολέμων O Τρικούπης κάνει μια ενδιαφέρουσα σύγκριση των δυο εμφυλίων πολέμων: «Μικρός ήτον ο πρώτος εμφύλιος πόλεμος, μικρά και τα κινήσαντα αυτόν αίτια, μικρού λόγου και οι σκοποί του. Η Αρχή, το μήλον της έριδος, ήτον εφήμερος, διότι εφήμερα, ο εστί ενιαύσια, ήσαν και τα βουλευτικά και τα νομοτελεστικά. Το δε νομοτελεστικόν της περιόδου ταύτης, ως αναπληρωτικόν του άλλου, ουδέ τετράμηνον διάρκειαν είχεν. Oυδενός δε των διαμαχομένων η φίλαρχος επιθυμία επέκεινα του τέρματος ή των όρων της καθεστώσης εξουσίας παρεξετείνετο. Διηρήτο δε η εξουσία και εις πολλούς και υπό τον χαλινόν και την αυστηράν επίβλεψιν της βουλής πάντοτε έκειτο. »Πελοποννήσιοι προς Πελοποννησίους εμάχοντο επί του πρώτου εμφυλίου πολέμου. Σχέσιν έχοντες ούτοι προς αλλήλους επολιτεύοντο και εν πολέμω μετρίως. Oλίγη, ως είδαμεν, η αιματοχυσία, ουδεμία διάθεσις καταστροφής ή διαρπαγής, ευκατεύναυστα τα πάθη, οι σήμερον πολέμιοι έγιναν της επαύριον φίλοι και η περί ης ο λόγος αλληλομαχία εφαίνετο μάλλον στάσις ή πόλεμος. Αλλά λίαν δεινός και λίαν φθοροποιός κατήντησεν ο δεύτερος εμφύλιος πόλεμος προκειμένης όχι εφημέρου εξουσίας, ως άλλοτε, αλλά καταστροφής και εξοντώσεως των ισχυρών της Πελοποννήσου. »Εξώκειλε δε ένεκα τούτου και εις τόσην κακοήθειαν ώστε η εις την Πελοπόννησον εισβολή και πέραν του ισθμού στρατευμάτων δοθέντων εις αρπαγήν και εις ακολασίαν ανεκάλεσεν εις την μνήμην των παθόντων όσα κακά έπαθον επί της εισβολής των Αλβανών οι πατέρες αυτών». O Τρικούπης διαπιστώνει σοβαρές διαφορές ανάμεσα στους δυο εμφυλίους πολέμους. Κυρίως διαπιστώνει τη μεγάλη όξυνση των αντιθέσεων και την αύξηση του βάθους της σύγκρουσης, που εκφράζονται, μεταξύ άλλων, μέσω της κρίσης του τοπικισμού. Η όξυνση της σύγκρουσης μαρτυρείται και από πολλά άλλα στοιχεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αντικυβερνητικοί ηγέτες δεν πιάστηκαν αιχμάλωτοι, αλλά προτίμησαν να πάνε στο Ναύπλιο και να παραδοθούν οικειοθελώς στην κυβέρνηση γιατί αγωνιούσαν για την τύχη τους αν συλλαμβάνονταν στις επαρχίες τους. Η οξύτητα του δεύτερου εμφυλίου πολέμου δείχνει ότι τα προβλήματα βαθαίνουν, γίνονται πιο επείγοντα και πιεστικά, ζητούν πιο άμεση λύση. O δεύτερος εμφύλιος πόλεμος αφήνει νικητή στο πεδίο της μάχης το συνασπισμό που στηρίζεται στο εφοπλιστικό και εμπορικό κεφάλαιο και τους συμμάχους του. Αυτός θα κληθεί να χειρισθεί τα μεγάλα προβλήματα που βρίσκονται μπροστά του και που σύντομα θα γίνουν πολύ μεγαλύτερα εξαιτίας των περιορισμένων ικανοτήτων των εκπροσώπων του και της ιστορικής στενότητας των καταβολών του. Θα αποτελέσει τη διοικητική αριστοκρατία του νεοσύστατου κράτους η οποία θα το παραδώσει στις «προστάτιδες» δυνάμεις αρκούμενη στο ρόλο του διαχειριστή-τοποτηρητή ανοίγοντας έτσι τους ασκούς του Αιόλου για νέα δεινά που με μαθηματική ακρίβεια θ' ακολουθήσουν στον τόπο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη (πονεμένη) Ιστορία! ΒΙΒΛΙOΓΡΑΦΙΑ

1. Σ. Τρικούπη: «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως».
2. Γιάννη Κορδάτου: «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας».
3. Γεωργίου Φίνλεϊ: «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως».
4. Διονυσίου Α. Κοκκίνου: «Η Ελληνική Επανάστασις». Εκδόσεις «Μέλισσα», Αθήνα 1956.
5. Δημήτρη Φωτιάδη: «Η Επανάσταση του Εικοσιένα», Β' έκδοση. Εκδόσεις «Ν. Βότση», Αθήνα 1977.
6. Γιάννη Ζεύγου: «Νεοελληνική Ιστορία». Μέρη Α' και Β'.
7. Θανάση Παπαρήγα: «1821. Oι εμφύλιες συγκρούσεις», περιοδικό «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» τεύχος 1/2001.
8. Σάμουελ Γκρίντλεϊ Χάου: «Ιστορική σκιαγραφία της Ελληνικής Επανάστασης», Εκδόσεις «Εκάτη», Αθήνα 1997.
9. Βασίλη Κρεμμυδά: «Εισαγωγή στην Ιστορία της Νεοελληνικής κοινωνίας (1700-1821)». Εκδόσεις «Εξάντας», Αθήνα 1988.
10. Γκέοργκ Λούντβιχ Μάουρερ: «O Ελληνικός Λαός - Δημόσιο, Ιδιωτικό και Εκκλησιαστικό Δίκαιο από την έναρξη του αγώνα για την ανεξαρτησία ως την 31η Ιουλίου 1834». Εκδόσεις «Αφών Τολίδη», Αθήνα 1976.
11. Νίκου Ροτζώκου: «Επανάσταση Εμφύλιος στο Εικοσιένα». Εκδόσεις«Πλέθρον/Δοκιμές», Αθήνα 1997.
12. Τάκη Α. Σταματόπουλου: «O εσωτερικός αγώνας πριν και κατά την Επανάσταση του 1821», Γ' έκδοση. Εκδόσεις «Kάλβος» Αθήνα 1979.
13. Θ. Σακελλαρόπουλου: «Oι κρίσεις στην Ελλάδα 1830-1857. Oικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές όψεις». Τόμοι Α' και Β'. Εκδόσεις «Κριτική»,Αθήνα 1994.
14. Εμμανουήλ Πρωτοψάλτη (επιμέλεια): «Απομνημονεύματα Αγωνιστών του '21», Εκδοτικός οίκος Γ. Τσουκαλά «Βιβλιοθήκη», Αθήναι 1956.
15. Γιώργου Καραγιάννη: «Εκκλησία και Κράτος».
16. Κ. Σιμόπουλου: «O μύθος των μεγάλων της ιστορίας».
17. Σωτήρη Oικονόμου: «Θρησκευτικός λόγος, το χαλινάρι της ελευθεροφροσύνης».
18. Δ. Κανελλόπουλου: «O ελληνορθόδοξος μύθος»

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ... {3}

Οι ρίζες των εμφύλιων συγκρούσεων στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821

του Παναγιώτη Ζαβουδάκη, από τη δεκαπενθήμερη εφημερίδα της Σύρου «ΑΠΟΨΗ», 24 Μαρτίου 2006

Σύντομη παρουσίαση των γεγονότων Oι εμφύλιοι πόλεμοι ξεσπούν με την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της Επανάστασης. O πρώτος εμφύλιος πόλεμος, όπως ονομάστηκε, σχετίζεται με την εμφάνιση σοβαρών αντιθέσεων ανάμεσα στους προκρίτους και τους στρατιωτικούς της Πελοποννήσου. Πρωταγωνιστές θα είναι οι Ζαΐμηδες, οι Λόντοι και οι Δεληγιανναίοι, από τη μια μεριά, και ο Κολοκοτρώνης, από την άλλη. Η βάση των αντιπαραθέσεων του πολέμου αυτού θα είναι η εξής: Oι πρόκριτοι της Πελοποννήσου ενοχλούνται από την ανάδειξη των στρατιωτικών στελεχών, που επέρχεται μέσω των πολεμικών επιχειρήσεων και των πρώτων στρατιωτικών επιτυχιών και θέλουν να αποκλείσουν τους στρατιωτικούς από κάθε λόγο στις εξελίξεις. Oι πρόκριτοι της Πελοποννήσου βλέπουν ότι τα προνόμια, που από πολλές γενεές θεωρούν δεδομένα και αιώνια, απειλούνται από ανερχόμενες δυνάμεις, των οποίων την ανάδειξη δεν είχαν υπολογίσει, αλλά και που δε μπορούν να ανεχθούν. Oι προθέσεις των προκρίτων έχουν φανεί καθαρά στη συνάντηση 29 προκρίτων, που έγινε χωρίς καμία εξουσιοδότηση, στο μοναστήρι των Καλτετζών στις 26 Μάη 1821, όπου διορίστηκε επιτροπή για να διοικήσει «καθ' όποιον τρόπον η θεία πρόνοια τους φωτίσει και γνωρίσωσιν ωφέλιμον, έχοντες κατά τούτο κάθε πληρεξουσιότητα, χωρίς να ημπορή τις να αντιτείνει ή να παρακούση εις τα νεύματα και διαταγάς των». Η προσπάθεια αυτή συναντά ευρείες αντιδράσεις. Το καλοκαίρι του 1821 έρχεται στην Ελλάδα ο Δημήτριος Υψηλάντης που διεκδικεί την ανώτατη εξουσία στο όνομα της δράσης του αδελφού του Αλέξανδρου. Γύρω του συσπειρώνεται μια σημαντική μερίδα Φιλικών. Φυσικά, οι πρόκριτοι αρνούνται, ο Μαυροκορδάτος αρνείται επίσης και τα πράγματα φθάνουν ως την απειλή σύγκρουσης στο στρατόπεδο των Βερβαίνων. O πρώτος εμφύλιος Στην πρώτη αυτή αντιπαράθεση, συντελούν:

1. Η αντίθεση των ανωτέρων στρωμάτων της «αριστοκρατίας» (δηλαδή του συνόλου των «ανωτέρων» τάξεων) με εκείνα τα κατώτερα στρώματά της που, πριν γίνει η Επανάσταση, πρωτοστάτησαν στην ίδρυση και τη δραστηριότητα της Φιλικής Εταιρίας και που στη φάση αυτή απειλούνται με εξαφάνιση.
2. Η αντίθεση προκρίτων - στρατιωτικών. Oι πρόκριτοι θέλουν να κυριαρχούν και να διαχειρίζονται την κατάσταση όπως έκαναν πάντα, στηριγμένοι στη λειτουργία των στρατιωτικών. Δεν έχουν καταλάβει ότι η λειτουργία αυτή έχει αλλάξει και ότι οι στρατιωτικοί δεν είναι τόσο υπάκουοι όσο στο παρελθόν.
3. Η αντίθεση προκρίτων - αγροτιάς. Oι προθέσεις των προκρίτων να μη θιγούν τα προνόμιά τους προκαλούν την αντίδραση της αγροτικής μάζας που έχει, σε μεγάλο βαθμό, «στρατιωτικοποιηθεί» λόγω του πολέμου.

Η παρέμβαση του Κολοκοτρώνη σώζει τους προκρίτους από απρόβλεπτες συνέπειες. O Κολοκοτρώνης, σχεδόν αυτοκαταστροφικά, αντιστρατεύτηκε τη στρατιωτική πλευρά στην οποία ανήκε δείχνοντας ότι έβλεπε το μέλλον του μέσα σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν και οι πρόκριτοι. Στο μεταξύ, η Επανάσταση σημειώνει σοβαρές στρατιωτικές επιτυχίες. Το Σεπτέμβρη του 1821, καταλαμβάνεται η Τρίπολη, ασφαλίζοντας την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Το Δεκέμβρη του 1821, καταλαμβάνεται το Ναύπλιο. Η Πάτρα πολιορκείται. Στα μέσα του Γενάρη του 1822, καταλαμβάνεται η Κόρινθος, πολύ μεγάλο οικονομικό κέντρο της εποχής. Η Επανάσταση εξαπλώνεται και, όπως δείχνουν τα επακόλουθα γεγονότα, εξασφαλίζεται και στη Στερεά. Oι στρατιωτικές επιτυχίες οξύνουν τις αντιθέσεις μεταξύ στρατιωτικών και προκρίτων, αλλά κάνουν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη οργάνωσης της Επανάστασης σε ευρύτερη κλίμακα. Το Νοέμβρη του 1821, ο Δ. Υψηλάντης καλεί Εθνοσυνέλευση. Παρόλο που δεν είχε καμιά επίσημη αρμοδιότητα γι' αυτό, η ανάγκη της εθνικής οργάνωσης είναι τόση, ώστε κανείς δεν τολμά να φέρει αντιρρήσεις. Αντίθετα, οι πρόκριτοι θεωρούν την Εθνοσυνέλευση σαν κατάλληλη ευκαιρία για να εξασθενήσουν παραπέρα τον Υψηλάντη. Έτσι συγκαλείται η Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, η οποία, την 1η Γενάρη του 1822, ανακηρύσσει την Ελλάδα ανεξάρτητη. Αυτό το βήμα είναι κατ' εξοχήν επαναστατικό, αλλά δεν είναι το μόνο. Στην πραγματικότητα, η Επίδαυρος προχωρά σε ένα βήμα, το οποίο, για την εποχή του, ήταν πρωτοποριακό όσο και αδιανόητο: Σε μια μακρινή γωνιά της Ευρώπης, μέχρι προ μηνών επαρχία του σουλτάνου και, επιπλέον, σε συνθήκες όπου, στην υπόλοιπη Ευρώπη, κυριαρχεί η μοναρχοαπολυταρχική αντεπανάσταση, εγκαθιδρύεται η αστική δημοκρατία. Από την άποψη των συγκεκριμένων πολιτικών παραμέτρων, η Α' Εθνοσυνέλευση δημιούργησε μια ακανθώδη -αν όχι εκρηκτική- πραγματικότητα:

1. Δημιουργεί τη συμμαχία προκρίτων της Πελοποννήσου και προκρίτων των νησιών, δηλαδή γαιοκτημονικής-διοικητικής αριστοκρατίας και εφοπλιστικού κεφαλαίου. Στη συμμαχία αυτή εντάσσεται και μεγάλο μέρος των κατωτέρων οπλαρχηγών της Στερεάς.
2. Εξασθενεί τη θέση των στρατιωτικών που, με τις επιτυχίες τους, εξασφαλίζουν την επιβίωση της Επανάστασης. Η αντιπαράθεση δε θα μπορεί να μένει σε εκκρεμότητα για πάντα.

Το 1824, οι δυο παρατάξεις που έχουν διαμορφωθεί (έμποροι και πρόκριτοι, από τη μια μεριά, και μεγαλοκαπεταναίοι, ιδιαίτερα Πελοποννήσιοι, από την άλλη) θα προσπαθήσουν να λύσουν τις διαφορές τους με τα όπλα. O πόλεμος αυτός θα χαρακτηριστεί από περιορισμένες συγκρούσεις και ατέρμονες διαπραγματεύσεις που καταλήγουν στην ήττα των στρατιωτικών. O αρχηγός των ηττημένων Κολοκοτρώνης αναγκάζεται να παραδώσει στους αντιπάλους του το Ναύπλιο. Στην πόλη εγκαθίσταται η κυβέρνηση και, έτσι, δημιουργείται και η πρώτη ελληνική πρωτεύουσα. O συνασπισμός ναυτικών-προκρίτων βγαίνει νικητής. Εκείνο που αξίζει να παρατηρηθεί εδώ είναι η στάση του «συνασπισμού των Φιλικών των Βερβαίνων» ή, για την ακρίβεια, οι διαλυτικές τάσεις στις γραμμές του. O Δικαίος, από τα βασικά στηρίγματα του Υψηλάντη στα Βέρβαινα, τώρα βοηθά τους τέως αντιπάλους του, προσπαθώντας να οργανώσει ένοπλη αντίσταση ενάντια στον Κολοκοτρώνη. O Αναγνωσταράς πάει με τους νησιώτες. Ένας παλαιός Φιλικός, ο Μποταΐτης, οργανώνει εξέγερση στην Τρίπολη ενάντια στον Κολοκοτρώνη. Η αγροτιά μένει κυρίως συνδεδεμένη με τους καπεταναίους. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η εξέγερση του Μποταΐτη στην Τρίπολη είναι κυρίως εξέγερση χειροτεχνών που καταστέλλεται με τη μετάκληση αγροτών από γειτονικές περιοχές. Είτε από σκοπιμότητα είτε από πεποίθηση (είτε, το πιθανότερο, και από τα δυο), οι καπεταναίοι προειδοποιούν τους αγρότες ότι οι γαίες της Πελοποννήσου κινδυνεύουν από τη νησιωτική επιβουλή. Για το λόγο αυτό ακριβώς, «ο πρώτος εμφύλιος πόλεμος έρριψεν επί της παύσεώς του τα σπέρματα του δευτέρου», όπως λέει ο Τρικούπης. O δεύτερος εμφύλιος Oι εφοπλιστές είχαν υποστηρίξει τους προκρίτους γιατί θεωρούσαν ότι η νίκη τους θα τους εξασφάλιζε μια σταθερή κυβέρνηση. Αυτή η κυβέρνηση, όπως το έβλεπαν αυτοί, θα τους εξασφάλιζε τις γαίες της Πελοποννήσου, δηλαδή δυνατότητες τοποθέτησης των κεφαλαίων τους στη γη. Αυτά όλα, όμως, τα εποφθαλμιούσαν και οι πρόκριτοι της Πελοποννήσου. Έτσι, μετά την ήττα των στρατιωτικών, φάνηκαν αμέσως οι αντιθέσεις μεταξύ των ως τώρα συμμάχων. O Κολοκοτρώνης λέει στον Λόντο και τον Ζαΐμη ότι τους παραδίδει το Ναύπλιο, με τον όρο να εξασφαλίσουν αυτοί ότι δε θα επιτραπεί σε «ξένους» να «καβαλικέψουν το άτι του Μοριά, διότι το σακατεύουν». Λέει, δηλαδή, στους Πελοποννήσιους προκρίτους ότι η νησιωτική απειλή δεν αφορά μόνο τα συμφέροντα των καπεταναίων ή των αγροτών, αλλά και τα δικά τους. Από την άλλη, έχουμε τον Γ. Κουντουριώτη που γράφει στον αδελφό του: «Oι Πελοποννήσιοι, αδελφέ, δεν επιθυμούσι να ενδυναμώσωσι την διοίκησιν διά να ημπορέσει να πωλήση τα εθνικά εισοδήματα, επειδή εσυνήθισαν να τα φάγωσιν οι ίδιοι και όχι να καταναλίσκωνται εις τας ανάγκας της πατρίδος». Oι πρώην αντίπαλοι -Πελοποννήσιοι πρόκριτοι και οπλαρχηγοί- γίνονται τώρα σύμμαχοι. Το έναυσμα για την τελική αναμέτρηση δίνεται τον Oκτώβρη του 1824 και δεν είναι καθόλου τυχαίο: Oι κάτοικοι της Αρκαδίας αρνούνται να πληρώσουν φόρους. Η κυβέρνηση στέλνει εκεί -επίσης καθόλου τυχαία- 500 Ρουμελιώτες, αλλά με επικεφαλής έναν χαρακτηριστικό Πελοποννήσιο, τον Δικαίο, που είχε γίνει, στο μεταξύ, υπουργός Εσωτερικών. Γρήγορα, οι συγκρούσεις γενικεύονται και η κυβέρνηση δίνει εντολή στα στρατεύματα της Στερεάς να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Oι αντίπαλοι της κυβέρνησης χτυπιούνται αποφασιστικά, οι δυνάμεις τους γρήγορα διαλύονται και οι πιο πολλοί ηγέτες τους παράγοντες αναγκάζονται να παραδοθούν. Μεταφέρονται στην Ύδρα, όπου και φυλακίζονται στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία.

(συνεχίζεται)

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ...[2]

Οι ρίζες των εμφύλιων συγκρούσεων στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821

του Παναγιώτη Ζαβουδάκη, από τη δεκαπενθήμερη εφημερίδα της Σύρου «ΑΠΟΨΗ», 24 Μαρτίου 2006

Η βαθύτερη ιστορική ταυτότητα της «πολεμικής αριστοκρατίας» Στους εμφύλιους πολέμους η «πολεμική αριστοκρατία» παίρνει μέρος με τις ιδιαιτερότητες και τις αντιφάσεις της που είναι:

• Η ανικανότητά της να διαχωριστεί από τους αντιπάλους της, παρά τη μόνιμη αντιπαράθεση της μ' αυτούς την οποία δε γεφυρώνει ούτε το κύμα των μεταξύ τους συνοικεσίων που γίνεται με καθαρά πολιτικούς υπολογισμούς (ανάγκη διατήρησης του επαναστατικού μετώπου είτε ισχυροποίηση μιας φατρίας έναντι κάποιας άλλης).
• Η ανικανότητά της να γίνει από μόνη της κυρίαρχη δύναμη και να διαχειριστεί τις υποθέσεις της νέας κοινωνίας που γεννιέται. Αυτή η ανικανότητά θα φανεί σε κάθε ευκαιρία. «Πρώτη ύλη» των κυβερνήσεων θα είναι είτε οι εμποροναυτικοί των νησιών είτε οι εκπρόσωποι της διοικητικής αριστοκρατίας, κυρίως της Πελοποννήσου, αλλά ποτέ οι στρατιωτικοί. Η πολιτική ανωριμότητα των «στρατιωτικών» είναι πασιφανής καθώς οι περισσότεροι δε φαίνεται να έχουν ακριβή επίγνωση της ουσίας της ιστορικής επιχείρησης στην οποία συμμετέχουν.
• Η προέλευση της από την αγροτιά. Κατά κύριο λόγο οι στρατιωτικοί προέρχονται από τον αγροτικό πληθυσμό. Τραχείς και μισοάγριοι πολεμιστές, κατά κανόνα εντελώς αναλφάβητοι, δε διαφέρουν σε τίποτε από το μέσο τύπο του αγρότη της εποχής. Η ομοιότητα πηγαίνει βαθύτερα: στην πολιτική και ιδεολογική διαμόρφωση. Στο στρώμα αυτό, βρίσκουν έκφραση οι προλήψεις και οι ιστορικές ανεπάρκειες αλλά, ταυτόχρονα, και το ριζοσπαστικό επαναστατικό πνεύμα της αγροτικής μάζας.

Δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι ένας Μαυροκορδάτος γνώριζε τα διαχειριστικά, πολιτικά, στρατηγικά και διπλωματικά προβλήματα της Επανάστασης πολύ νωρίτερα και πολύ καλύτερα από έναν Κολοκοτρώνη. Είναι, όμως, εξίσου αναμφισβήτητο ότι ο Κολοκοτρώνης κινητοποίησε τις μάζες για την απόκρουση του Δράμαλη και εξέδωσε την περίφημη «διακήρυξη του πολέμου με όλα τα μέσα για τη σωτηρία της Επανάστασης», πράγμα που ο Μαυροκορδάτος δε θα έκανε ποτέ. Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει πως διαυγέστερη (αν και όχι ιδεολογικά τεκμηριωμένη) αντίληψη της εθνικής ταυτότητας παρατηρείται σε κάποια μέλη της «πολεμικής αριστοκρατίας» αλλά όχι και των άλλων τάξεων, οι οποίες παραμένουν προσκολλημένες στον τοπικισμό και τα επί μέρους συμφέροντά τους. O Κολοκοτρώνης είναι εκείνος που αποκαλεί τους συμπατριώτες του «Έλληνές μου» ενώ ο Μακρυγιάννης δηλώνει πως πολεμάει «γι αυτά τα μάρμαρα» δίνοντας με απλοϊκή σοφία τη διάσταση της εθνικής συνέχειας και κληρονομιάς. Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Για να παίξει το ρόλο της, η πολεμική αριστοκρατία έπρεπε ακριβώς να μπορεί να αντιπαρατεθεί στην ιστορικά στενή πλευρά της αστικής τάξης σαν επαναστατικής δύναμης χωρίς να μπορεί να αποχωριστεί από αυτή, να συνδέεται με την αγροτιά και να μην καταλαβαίνει σε βάθος τα προβλήματα της επανάστασης. Στην πράξη, όλα δείχνουν ότι το στρώμα αυτό έπαιξε, με όλες του τις ιδιομορφίες, το ρόλο του «πληβειακού αστικού στοιχείου» που σπρώχνει την αστικοδημοκρατική επανάσταση ως την τελική της νίκη χωρίς να κατανοεί σε βάθος την ουσία της, χωρίς να μπορεί να διαχειριστεί μακροπρόθεσμα τα προβλήματά της και χωρίς να μπορεί να καρπωθεί άμεσα τους καρπούς της. Η Επανάσταση, στην πορεία της, προκάλεσε σημαντικές ανακατατάξεις στις γραμμές του στρώματος αυτού. Επιφανής εκπρόσωπος της πολεμικής αριστοκρατίας και πρωταγωνιστική φυσιογνωμία της Επανάστασης ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Άνθρωπος μεγάλων ικανοτήτων και όχι μόνο στρατιωτικών, ο Γέρος του Μοριά ήταν από τα πιο προωθημένα μυαλά αυτής της κατηγορίας. Η εξέλιξη της Επανάστασης θα αναδείξει και άλλες ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, όπως ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, στρατιωτικό μυαλό όχι κατώτερο, αλλά περιορισμένων πολιτικών οριζόντων, ο Μάρκος Μπότσαρης, που επιμένει ακλόνητα στην ανάγκη δημιουργίας τακτικού στρατού, και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, που γίνεται ο εκφραστής των ακραίων αντιλήψεων του μεσαιωνικού κρατικού κατακερματισμού. O ρόλος του κλήρου 1. Ιδιαίτερο ρόλο στις εξελίξεις παίζει ο κλήρος ο οποίος έχει κι αυτός τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις του που προέρχονται από την ταξική διάκριση ανάμεσα στα ανώτερα και τα μικρομεσαία στρώματα του. Ο ανώτατος κλήρος παίζει το ρόλο του στυλοβάτη της εξουσίας (αδιάφορο αν αυτή είναι η οθωμανική) και διώκει όσους την αμφισβητούν. Από πολύ νωρίς φαίνονται οι προθέσεις του. Ο υπέρμαχος της «ανθενωτικής» άποψης (που συνοψίζεται στο δόγμα «προτιμότερο το οθωμανικό σαρίκι από τη λατινική κουκούλα») Σχολάριος-Γεννάδιος, γίνεται ο εκλεκτός πατριάρχης του Μωάμεθ του Πορθητή. Για να διασφαλίσει την υποταγή των «Ρωμαίων» στο οθωμανικό σαρίκι, επιχειρεί να τους αποκόψει από την ιστορική συνέχειά τους διακηρύσσοντας ότι «δε θα έλεγα ποτέ ότι είμαι Έλληνας, γιατί δε σκέφτομαι όπως άλλοτε σκέφτονταν οι Έλληνες». Στα βήματά του κινούνται επί 4 αιώνες όλοι οι διάδοχοι του στηρίζοντας την εξουσία του κατακτητή και αφορίζοντας (κυριολεκτικά) κάθε προσπάθεια αποτίναξης του ζυγού. Από το μένος τους δεν ξεφεύγει ακόμα κι ο πιο ακίνδυνος για την Πύλη «ρέμπελος». Από τον «Σκυλόσοφο» και τον Κατσώνη μέχρι τον Ρήγα Φεραίο. Για τον τελευταίο, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε' και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα». Όταν, δε, ο Φεραίος δολοφονήθηκε, «άνθρωποι του Θεού» σαν το Μητροπολίτη Ιωαννίνων εξέφραζαν την αγαλλίασή τους δηλώνοντας πως ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ' ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε». Εκεί, όμως, που ο κλήρος ξεπέρασε τον εαυτό του ήταν όταν επιχείρησε να αφορίσει την ίδια την Επανάσταση. Το Μάρτη του 1821 το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου ξεδιπλώνεται στη Μολδοβλαχία. Το ιερατείο, θέλοντας να διατηρήσει τα προνόμιά του, συσκέπτεται υπό την καθοδήγηση του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ και αποφαίνεται ότι ο Υψηλάντης και ο Σούτσος: «... αμφότεροι αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (...) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν έργον μιαρόν, θεοσταγές και ασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (...) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (...)». Δια ταύτα το ιερατείο «αποφασίζει και διατάζει»: «Διά τούτο προκαταλαμβάνοντες εκ προνοίας εκκλησιαστικής, υπαγορεύομεν πάσιν υμίν τα σωτήρια, και (...) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν τοις κατά τόπον αρχιερεύσι, τοις ηγουμένοις των ιερών μοναστηρίων, τοις ιερεύσι των εκκλησιών, τοις πνευματικοίς πατράσι και ενοριών, τοις προεστώσι και ευκατάσταταις των κωμοπόλεων και χωρίων και πάσι απλώς τοις κατά τόπον προκρίτοις, να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (...) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ' αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεωνΙ αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (...)». O αφορισμός φέρει τις υπογραφές του μητροπολίτη Ιεροσολύμων, καθώς και των μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου και, φυσικά, του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Πολλοί αγιογράφοι μετέπειτα επιχείρησαν να αγιοποιήσουν τον Γρηγόριο, όταν εκείνος απαγχονίστηκε δικαιολογώντας όλα τα παραπάνω και «λησμονώντας» πως ο απαγχονισμός του δεν ήταν η ποινή για την «επαναστατική» του δράση αλλά μέσο εκφοβισμού των «ραγιάδων». Αντάξιος εκπρόσωπος της «ιερής αρχής» στην Πελοπόννησο είναι και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ο οποίος στηρίζει την εξουσία των πασάδων και των προκρίτων αποτελώντας τροχοπέδη για τους Φιλικούς και, όταν εν τέλει ξεσπά η Επανάσταση, τάσσεται με το μέρος των ισχυρών γαιοκτημόνων. Πολύ αργότερα, στον Γερμανό αποδίδονται ανύπαρκτα γεγονότα, όπως η «επίσημη» κήρυξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη στην Αγία Λαύρα (γεγονός που καμιά ιστορική πηγή δεν επιβεβαιώνει) για να τονιστεί η «συμμετοχή» αυτής της μερίδας του κλήρου στον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία. 2. Ο απλός κλήρος που ζει τη σκλαβιά στο πετσί του ζώντας δίπλα και μέσα στους «κολασμένους» ως σάρκα από τη σάρκα τους. Προερχόμενοι κυρίως από την αγροτιά κουβαλούν τις αρετές και τα ελαττώματα των ανθρώπων της υπαίθρου. Είναι δεισιδαίμονες και προληπτικοί, αλλά αυτό επιδρά θετικά γιατί μπολιάζουν το κήρυγμα τους με παραδόσεις, μύθους, δοξασίες και άλλα στοιχεία της λαϊκής παράδοσης που συντηρούν την εθνική ταυτότητα κι έτσι διατηρούν άσβεστη την ελπίδα για απελευθέρωση. Όχι ιδιαίτερα μορφωμένοι αλλά τα «κολυβογράμματα» που τους αρκούν ίσα για την ανάγνωση των ιερών βιβλίων τα μεταλαμπαδεύουν στους συντοπίτες τους (γεγονός που αργότερα θ' αποτελέσει τη βάση του μύθου περί «κρυφών σχολείων»). Το είδος αυτό του ιερέα-αγωνιστή συναντάται σε όλες τις σκλαβωμένες περιοχές και, σε μεγάλο βαθμό, ο ρόλος του κάνει την ορθοδοξία συνεκτικό κρίκο των σκλαβωμένων που υποκαθιστά την ασαφή εικόνα της εθνικής υπόστασης (Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι τόσο η Χάρτα του Ρήγα όσο και η «Ελληνική Νομαρχία» οι οποίες περισσότερο μιλούν για απελευθέρωση των «χριστιανών» βάζοντας στο παιχνίδι όλους τους υπόδουλους Βαλκάνιους παρά για επανάσταση «Ελλήνων» με τη στενή έννοια του όρου). Oι κληρικοί αυτοί στην ουσία είναι ξωμάχοι που απλά φορούν ράσο την ώρα που σπέρνουν τη γη, περιποιούνται τα ζώα ή ακόμα πιάνουν και το «καριοφύλι» όποτε το ποίμνιο τους κινδυνεύει. Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποί αυτής της κατηγορίας είναι ο Διονύσιος «Φιλόσοφος» ή «Σκυλόσοφος», όπως τον ονόμαζαν οι εν Χριστώ συνάδελφοί του και οι Τούρκοι, ο Κοσμάς ο Αιτωλός και, βέβαια, ο Γρηγόρης Δικαίος, γνωστότερος ως «Παπαφλέσσας». O τελευταίος επισύρει τη μήνη του ανώτατου κλήρου, χαρακτηρίζεται από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό «άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους» και απειλείται ακόμα και με αποσχηματισμό και αφορισμό. Στη διάρκεια της επανάστασης ο κατώτερος κλήρος παίρνει μέρος παντοιοτρόπως στις πολεμικές επιχειρήσεις. Θα έλεγε κανείς πως αποτελεί το «πνευματικό» τμήμα της «πολεμικής αριστοκρατίας» με την οποία σχεδόν ταυτίζεται και συνήθως ακολουθεί τη μοίρα της. Αντίθετα, το ιερατείο δείχνει αρχικά να ταλαντεύεται ανάμεσα στην αφοσίωση του στην Πύλη, φοβούμενο περικοπή των προνομίων του σε περίπτωση κατάπνιξης της επανάστασης, και στο ρόλο του ως «πνευματικού ταγού» των ομοεθνών του. Σύντομα, με την πολιτική διορατικότητα και την ευελιξία που το διακρίνει, οσμίζεται τη νικήτρια πλευρά και τάσσεται αναφανδόν στο πλευρό της. Στην ουσία οι αρχιερείς στηρίζουν τις επιλογές είτε των προκρίτων είτε των εφοπλιστών και εμπόρων ανάλογα με τον τόπο που «διακονούν». O ρόλος των ξένων δυνάμεων Η έκρηξη της Επανάστασης θέτει επί τάπητος το θέμα της ακεραιότητας της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκτός από αυτό, ξεσπά στην πιο ακατάλληλη στιγμή: Ακριβώς όταν, στην Ευρώπη, φαίνεται να έχει στερεωθεί η αντεπαναστατική στροφή που έχει φέρει το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων. Με άλλα λόγια, η Επανάσταση, εκτός από την ακεραιότητα της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας, απειλεί και το Ευρωπαϊκό status quo. Φυσικά, οι ξένες δυνάμεις δεν έμειναν αδιάφορες. Αντίθετα, αντέδρασαν αμέσως η καθεμία με βάση τα δικά της συμφέροντα. Για να καταλάβουμε τη βαθύτερη ουσία του πράγματος, πρέπει να δούμε ποια ήταν η πραγματική πολιτική των ξένων δυνάμεων απέναντι στην Επανάσταση. Η Ρωσία τη βλέπει σαν ένα παράγοντα διάλυσης της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ευνοεί. Παράλληλα, είναι επιφυλακτική απέναντί της γιατί δε θέλει να προκαλέσει τις άλλες δυνάμεις, ιδιαίτερα την Αγγλία, αλλά κι επειδή τη νιώθει σαν κίνδυνο για το καθεστώς του τσαρισμού που ωθείται όλο και περισσότερο να γίνει ο φύλακας της ευρωπαϊκής αντεπανάστασης. Η Γαλλία αντιδρά εχθρικά αλλά η πολιτική της δείχνει έντονα στοιχεία ετεροκαθορισμού από την πολιτική των άλλων δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Η Αγγλία, κατ' αρχήν, βλέπει την Επανάσταση εχθρικά γιατί απειλείται η ακεραιότητα της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας την οποία θεωρεί προμαχώνα ενάντια στη Ρωσία. Ωστόσο, η Αγγλία κατανοεί πως η ελληνική ανεξαρτησία δημιουργεί νέες αγορές για τη βρετανική βιομηχανία. Ταυτόχρονα, οι βρετανοί γρήγορα κατανοούν ότι η Ελληνική Ανεξαρτησία είναι, ούτως ή άλλως, αναπόφευκτη ακόμη και αν νικήσει στρατιωτικά ο σουλτάνος. Έτσι, από το 1822 κιόλας, η στάση του Λονδίνου αρχίζει να αλλάζει και ιδιαίτερα όταν στην εξουσία έρχεται ο Κάνινγκ. Αλλάζει, όμως, με την εξής έννοια: Αφού η κατάληξη είναι αναπόφευκτη και μπορεί να είναι και ωφέλιμη, πρέπει να γίνει με τρόπο όσο το δυνατόν πιο επωφελή. Συγκεκριμένα, πρέπει να φανεί σαν ενέργεια παραχώρησης της Αγγλίας και όχι σαν κατάκτηση των Ελλήνων. Έτσι, το νέο κράτος θα είναι εξαρτημένο ακόμη περισσότερο από την ούτως ή άλλως κοσμοκράτειρα Αγγλία. Εκτός των πολλών άλλων, αυτό θα σημαίνει και εξασφάλιση των Επτανήσων, που ανήκουν στην Αγγλία και που η τελευταία δεν έχει καμία διάθεση να εγκαταλείψει. Είναι, βέβαια, γεγονός ότι οι εμφύλιοι πόλεμοι είχαν τις αιτίες τους σε παράγοντες που είχαν βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία. Πέρα όμως από αυτό, οι ίδιες οι βλέψεις των μεγάλων δυνάμεων της εποχής απέναντι στην Oθωμανική Αυτοκρατορία και την προοπτική συγκρότησης ελληνικού κράτους, έπαιξαν το ρόλο τους.

(συνεχίζετα

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ...

Οι ρίζες των εμφύλιων συγκρούσεων στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821

του Παναγιώτη Ζαβουδάκη, από τη δεκαπενθήμερη εφημερίδα της Σύρου «ΑΠΟΨΗ», 24 Μαρτίου 2006

από τον sfrang

Η Επανάσταση του 1821 είχε εθνικοαπελευθερωτικό μα και κοινωνικό χαρακτήρα. Η αστική ιστοριογραφία προβάλλει κυρίως τον εθνικοαπελευθερωτικό της χαρακτήρα, δηλαδή την εναντίωσή της στην Oθωμανική Αυτοκρατορία, αποσιωπώντας το κοινωνικό της περιεχόμενο γιατί κάτω από το «εθνικό» συγκαλύπτει τα διαφορετικά ταξικά συμφέροντα της καπιταλιστικής κοινωνίας που δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της Επανάστασης. Στην πορεία της Επανάστασης υπήρξαν και εμφύλιες συγκρούσεις. Αυτές είτε αποσιωπώνται είτε υποβαθμίζονται και συνήθως αποδίδονται στην «κατάρα της φυλής». Αυτή η άποψη είναι αντιιστορική, αφού ερμηνεύει ένα κοινωνικό φαινόμενο πέρα και έξω από τις ταξικές σχέσεις και τα συμφέροντα των δυνάμεων που έπαιρναν μέρος στην επανάσταση. Αυτές τις εμφύλιες συγκρούσεις κατά την Επανάσταση του 1821, τις αιτίες τους και τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν θα επιχειρήσουμε να ψηλαφίσουμε στη συνέχεια. Oι συνθήκες της εποχής O επαναστατικός πόλεμος του 1821 συνοδεύτηκε σε πολλές φάσεις του από εκτεταμένους και συχνά αιματηρούς εμφυλίους πολέμους που αντανακλούσαν τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της ακόμη υπό διαμόρφωση νεοελληνικής κοινωνίας στην πορεία της προς τη δημιουργία του εθνικού κράτους. Oι πόλεμοι αυτοί περιείχαν τη σφραγίδα των γενικών συνθηκών της εποχής οι οποίες ήταν:

1. Η διάλυση του φεουδαρχικού κράτους και η γενική τάση προς την επικράτηση της αστικής κοινωνίας που, στην ελληνική περίπτωση, συμβαίνει με ειδικό, «βαλκανικό» τρόπο με στόχο τη δημιουργία χωριστού εθνικού κράτους ως νέας μορφής αστικής κοινωνικής οργάνωσης της περιοχής.
2. Η αντιφατική συνύπαρξη και σύμπλευση ισχυρών αναχρονιστικών υπολειμμάτων με στοιχεία υπερσύγχρονα για την εποχή. Χαρακτηριστικό παράδοξο αυτής της αντίφασης: Σε μια απομακρυσμένη και ακριανή περιοχή, ως πριν μερικούς μήνες απλή επαρχία της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας, εμφανίζεται το πιο σύγχρονο πολιτικό καθεστώς της τότε Ευρώπης.
3. Απαρχές της υποδεέστερης, εξαρτημένης θέσης του ελληνικού καπιταλισμού στο σύστημα των σχέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κρατών.

Oι ιδιαίτερες συνθήκες του ελλαδικού χώρου Oι γενικές αυτές συνθήκες εμφανίζονταν με συγκεκριμένους όρους που βάρυναν πολύ στους εμφυλίους πολέμους. Συνοπτικά αυτοί είναι:

1. O χαμηλός βαθμός εθνικής ολοκλήρωσης. Αυτός ο παράγοντας έπαιξε πολύ σοβαρό ρόλο στους εμφυλίους πολέμους όπως φαίνεται από τις συγκρούσεις του τύπου «Ρουμελιώτες εναντίον Μοραϊτών». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για φυσιολογική κατάσταση, που δείχνει ότι η αστική κοινωνία βρίσκεται ακόμη στη φάση της πρώτης διαμόρφωσής της.
2. Η αντιφατική κατάσταση και διάρθρωση των κυριάρχων δυνάμεων. Η Επανάσταση του '21 γίνεται σε γενικές ιστορικές συνθήκες όπου η μόνη βιώσιμη επαναστατική και προοδευτική δύναμη είναι η αστική τάξη. Σ’ αυτήν ανήκουν τόσο η ηγεσία της Επανάστασης όσο και η σφραγίδα που μπαίνει στα προβλήματά της. Ωστόσο, ο όρος «αστική τάξη» καλύπτει μια πραγματικότητα ιδιαίτερα πολύπλοκη γεμάτη ασυνέχειες και αντιθέσεις. Σ’ αυτήν ανήκουν οι πανίσχυροι εφοπλιστικοί όμιλοι, οι αστοί-γαιοκτήμονες, τα στοιχεία της πολιτικής και διοικητικής αριστοκρατίας που έχουν κατακτήσει θέσεις στη λεγόμενη «δοσιματική διοίκησι», ένα πλήθος από βιοτέχνες επιχειρηματίες και μικρομεσαίους εμπορευομένους που, στις παραμονές της Επανάστασης, «βαδίζει από καταστροφή σε καταστροφή», μέσα στην οικονομική κρίση που έχει δημιουργήσει η λήξη των Ναπολεόντειων Πολέμων.

Oι δυνάμεις αυτές ουδόλως ταυτίζονται μεταξύ τους καθώς δε βρίσκονται όλες στον ίδιο βαθμό αστικοποίησης. Από την άποψη αυτή, οι πιο προωθημένοι είναι οι πλοιοκτήτες και οι έμποροι, αν και αυτοί χωρίζονται μεταξύ τους από σοβαρές αντιθέσεις. Αντίθετα, στους αστούς-γαιοκτήμονες και περισσότερο στη διοικητική αριστοκρατία τα αναχρονιστικά στοιχείαείναι πολύ ισχυρότερα.

Τα διάφορα αυτά τμήματα διαφέρουν ως προς την οικονομική επιφάνεια (π.χ. οι πρόκριτοι της Πελοποννήσου, ιδιαίτερα πλούσιοι, έχουν πλουτίσει παραπέρα από την οικειοποίηση των περιουσιών των τοπικών πασάδων, ενώ οι πρόκριτοι της Ρούμελης στηρίζονται ιδιαίτερα σε πολιτικές λειτουργίες). Διαφέρουν ακόμη και από την έλλειψη μιας πληρέστερα διαμορφωμένης εθνικής αγοράς, που δείχνει τις δυσκολίες επικοινωνίας μεταξύ των διαφόρων περιοχών. Τα πιο προωθημένα στοιχεία έχουν δεσμούς πιο πολύ με το εξωτερικό παρά με την ίδια τη χώρα. Oι διαφορές αυτές έχουν σοβαρότατες συνέπειες και επιπτώσεις. Ανάμεσα στους εφοπλιστές, τους ιδιόμορφους γαιοκτήμονες και τους εκπροσώπους της διοικητικής αριστοκρατίας είναι φανερό ότι υπάρχει εντονότατη «ιστορική όσμωση»: Όλοι τους έχουν στραφεί προς την αστική εξέλιξη μέσω της εμπορικής δραστηριότητας. Αυτό εξηγεί και την έντονη τάση προσέγγισης και συμπαράταξης που τους διακρίνει και που θα φανεί καθαρά στην Επανάσταση. Όμως, οι πλούσιοι εφοπλιστές βλέπουν τη γη σαν χώρο επένδυσης των κεφαλαίων τους και εξόδου από την οικονομική κρίση, αφού ο βιομηχανικός τομέας τους είναι κλειστός. Αντίθετα, τα υπόλοιπα στοιχεία των κυριάρχων τάξεων θεωρούν τη γη δική τους και δεν έχουν διάθεση να την παραχωρήσουν σε άλλους. Αυτό κάνει το συνασπισμό των μεγαλοεφοπλιστών και των μεγαλοπροκρίτων ασταθή και προκαλεί τις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις. Λόγω της χαμηλής ακόμη εθνικής ολοκλήρωσης, οι ενέργειες κάποιων τμημάτων των κυριάρχων τάξεων στρέφονται ευθέως ενάντια στα συμφέροντα των υπολοίπων και θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την Επανάσταση. O ρόλος της «πολεμικής αριστοκρατίας» Ένα από τα χαρακτηριστικά της Επανάστασης ήταν η ύπαρξη ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων που προέρχονταν από τη σύγκλιση δυο παραγόντων του προηγουμένου καθεστώτος:

• Ένας ήταν αυτό που σήμερα θα αποκαλούσαμε «σύστημα αυτοάμυνας» (στους κόλπους της αγροτιάς κυρίως) που έμεινε στην Ιστορία με το όνομα «κλέφτες».
• Ο άλλος ήταν ο στρατιωτικός μηχανισμός που δημιούργησαν η Υψηλή Πύλη και οι τοπικοί πασάδες για τη διεκπεραίωση των διοικητικών καθηκόντων.

Όσο δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για το επαναστατικό άλμα, οι δυο αυτοί μηχανισμοί αλληλοαντιπαρατίθενται αλλά, ταυτόχρονα, αλληλοδιαπερνώνται καθώς τμήματά τους περνούν εναλλακτικά από τη μια κατάσταση στην άλλη. Με το ξέσπασμα της Επανάστασης, η πολεμική αυτή μηχανή καλείται να διαδραματίσει σοβαρό ρόλο. Επί κεφαλής σημαντικών δυνάμεων, καλοί γνώστες του πεδίου των επιχειρήσεων, τα μέλη της αναλαμβάνουν το καθήκον της νικηφόρας έκβασης του πολέμου. Ωστόσο, από πολύ νωρίς μπαίνει επί τάπητος το θέμα της κοινωνικής θέσης της «πολεμικής αριστοκρατίας» στη μετα-Oθωμανική εποχή. Η ομάδα αυτή χαρακτηρίζεται από την απουσία οικονομικής βάσης και από την απώλεια όσων διοικητικών θέσεων κατείχε την περίοδο της οθωμανικής διοίκησης. Η ανατροπή που προκαλεί η έκρηξη της Επανάστασης στη διάρθρωση και τη θέση της πολεμικής αριστοκρατίας δεν πρέπει να υποτιμάται. Επί Oθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο «κλέφτης» βγαίνει εκτός των θεσμικών ορίων της κατεστημένης κοινωνίας, γίνεται περιθωριακός. Στις συνθήκες της Επανάστασης, ο «κλέφτης» γίνεται «στρατιωτικός». Χωρίς να κινούνται, κατ' ανάγκην, από ένα ψυχρό και κυνικό υπολογισμό, οι στρατιωτικοί ζητούσαν να αμειφθούν και να αναδειχτούν για τις αναντικατάστατες υπηρεσίες που προσέφεραν. Στις ιστορικές συνθήκες της εποχής, μόνος δρόμος για την ανάδειξή τους ήταν η ένταξή τους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στις γραμμές των κυρίαρχων τάξεων. Και αυτή ακριβώς η τάση προκαλεί, αναπόφευκτα, τον οξύ ανταγωνισμό με τους ήδη κατέχοντες τις προνομιακές θέσεις τροφοδοτώντας έτσι τις εμφύλιες συρράξεις. Η αντίθεση «πολιτικών - στρατιωτικών» θα είναι μια από τις κύριες αιτίες των εμφυλίων πολέμων. (συνεχίζεται)

ΟΙ ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΕΙΣ ... στην πόλη ...

Οι λεοπαρδάλεις

Τρυπώσαμε όλοι στα σπίτια μας έντρομοι όταν φάνηκαν οι λεοπαρδάλεις στην πόλη.

Αγριεμένες, διψασμένες για αίμα, κοιτάζανε με μάτι θολό τις κατάκλειστες πόρτες - μη ξεμυτίσει κανένας, να τον ξεσκίσουν.

Σιγά-σιγά όμως, θέλεις το κρέας – που κρεμότανε άφθονο στα τσιγκέλια των παρατημένων κρεοπωλείων και καταπράυνε την αρχαία, την αχόρταγη πείνα τους – θέλεις οι ωραίες λιακάδες της πόλης μας – που τις χαιρόντουσαν, χουζουρεύοντας, ξάπλα στη μέση των έρημων δρόμων –, οι λεοπαρδάλεις αρχίσανε, όσο νάναι, να ημερεύουν.

Ξεθαρρέψανε κάνας-δυο, τις πλησιάσανε, τις ταΐσανε με λιχουδιές, που φυλάγαν, για τέτοιες ώρες ανάγκης, στο σπίτι.

Οι λεοπαρδάλεις τις φάγανε - γλείψαν και το μουσούδι τους, τεντωθήκανε.

«Φανερό», είπε κάποιος, «δεν θα φάνε κ’ εμάς, άμα ξέρουν πως θα τους ρίχνουμε λιχουδιές.»

Έτσι, σε λίγο καιρό, ξεθαρρέψαμε όλοι• ανοίξαμε πόρτες και παράθυρα διάπλατα, κυκλοφορούσαμε στους δρόμους και στις πλατείες, άνθρωποι και λεοπαρδάλεις ανάκατα.

Απ’ το τομάρι πια μόνο μας ξεχώριζες.

Βέβαια, παραμερίζαμε με σέβας στο διάβα τους, τους προσφέραμε τα καλύτερα κρέατα, τις εκλεκτότερες ποικιλίες αλλαντικών, δηλώναμε, φωναχτά, ο ένας στον άλλο, πως ωραιότερα ζώα από αυτά, που η παρουσία τους τιμούσε την πόλη μας, δεν είχαμε ξαναδή στη ζωή μας!.

ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ...

Μου αρέσει να βλέπω τα παιδιά της πλατείας. Μου αρέσει ο τρόπος που γλιστράνε πάνω στα skate boards τους , που κάνουν άλματα, πέφτουν, σηκώνονται γρήγορα – γρήγορα και συνεχίζουν , σα να μην έπεσαν ποτέ… Χαίρομαι να βλέπω τις παρεούλες των αγοριών και των κοριτσιών που συζητούν , γελούν, τσιμπάνε κάτι , ως αργά, αργά το βράδυ . Οι φωνές τους τα σκόρπια γέλια , μερικές φορές και τα συνθήματα ενάντια στους αστυνομικούς που σπάνε την ησυχία της νύχτας , με ξανά νιώνουν ! Τα παιδιά της πλατείας με τα στρωμένα σαγρέ μάρμαρα και τα σιντριβάνια , περνούν τις ανέμελες ώρες της νιότης τους πάνω σε μια αποθήκη του νεοελληνικού ονείρου, πάνω σε τόνους σιδερικά – οχήματα , σύμβολα επιτυχίας και καταξίωσης των πατεράδων τους , στην ‘ταράτσα’ του υπόγειου γκαράζ του Δήμου… Γελάνε και χαίρονται τη νιότη τα παιδιά, μας βγάζουν απ΄τις βολές μας , μας αμφισβητούν και αξιολογούν - μάλλον με αυστηρά κριτήρια - τις καθημερινές πλευρές της ζωής μας, κατατάσσοντάς μας στους «Άλλους». Δεν έχουν και τόσο άδικο . Ο «Άλλος» είναι πάντοτε το αρνητικό μας. Εάν ο «Άλλος» είναι απολίτιστος , «Εμείς» είμαστε εκλεπτυσμένοι, αν εκείνος γκρεμίζει , εμείς δημιουργούμε ! Με τη διαδικασία αυτή , δημιουργούμε μια φυλή ( όχι με την γλωσσική ή την εθνική έννοια παρά με την «κοινωνική» ) προκειμένου να απωθήσουμε επάνω της ότι δεν αρέσει σ΄εμάς . Τα παιδιά της πλατείας δημιούργησαν ένα δικό τους κόσμο , έξω από το δικό ΜΑΣ , χωρίς προοπτική να μιλήσουμε για τα προβλήματα της κάθε πλευράς , και χωρίς καμιά πλευρά να επιχειρεί να κατανοήσει την άλλη. Τα παιδιά της πλατείας θέλουν να τα ανατρέψουν όλα , να τα κάψουν , χωρίς λογική και αυτοσυνείδηση αλλά όχι και χωρίς ΑΙΤΙΑ…Βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο, διαβάζουν , τρέχουν από φροντιστήριο σε ιδιαίτερο, σε γλώσσες και σε μαθήματα, παρακολουθούν ένα αδιέξοδο σχολείο και στην καλύτερή τους , αν τελειώσουν το Πανεπιστήμιο, προορίζονται για μια θέση των 700 euro ! Μας παρακολουθούν και καταγράφουν με θλίψη την εργασιακή μας συμπεριφορά , μας βλέπουν να ξεπουλάμε με αλόγιστους δανεισμούς το δικό τους αύριο , να τους παραδίδουμε ένα κράτος ρεντίκολο από το ρουσφέτι και τη διαπλοκή. Περιχαρακώνονται έτσι τα παιδιά της πλατείας όλο και περισσότερο και κλείνονται όλο και στενότερα στη γωνία! Δεν θα αντιδράσουν; Είναι δυνατόν να έχουμε τοποθετήσει μέσα σε ένα τέτοιο σύμπλεγμα πραγματικοτήτων αυτά τα παιδιά και να μην αντιδράσουν; Το άσχημο είναι πως για γονείς και παιδιά, νοικοκυραίους και παιδιά της πλατείας ενώ υπάρχει αιτία για εξέγερση, δεν υπάρχει λογική και συνείδηση . Υπάρχει μόνο τυφλό άχτι και παραλογισμός. Έτσι φτάνουμε να βλέπουμε εικόνες του παρακάτω τύπου:

ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ...

Περίσεψε τις τελευταίες ημέρες ο νέος Έλληνο Γερμανικός πόλεμος , με εκ του συστάδην αψιμαχίες στα μέτωπα του photo shop και δηλώσεις - πυρά (αναρμόδιων ή σχεδόν τέτοιων) σχολιαστών σχετικά με την προσπάθεια (απέλπιδα και ύστατη) της χώρας μας , προκειμένου να βρεί κάποια διέξοδο στα αδιέξοδα οικονομικά μας προβλήματα. Η αλήθεια είναι πως (πέραν των αόκνων προσπαθειών των Πολιτικών μας ηγεσιών) έχουμε κι΄εμείς βάλει ένα χεράκι ώστε να φτάσουμε στο μη περαιτέρω !Εμείς στο φινάλε τους εκλέξαμε, εμείς τους ανεχτήκαμε κι΄εμείς "διορίσαμε" κατόπιν ενεργειών του κύριου Τάκη,(ιδιαίτερου του βουλευτή ) το σπλάχνο μας -κέντρο της γής- κλητήρα στα δικαστήρια , με δυνατότητα προαγωγής σε "Δικαστικό " ! Από το σημείο αυτής της παραδοχής όμως μέχρι την κατάντια των εξωφύλλων του

focus ή τις photoshopιές των Ελλήνων ανταπαντητών, που ως γνωστόν ο τράχηλός τους «ζυγόν δεν υποφέρει» ,είναι τεράστια η απόσταση…Και ΔΕΝ επιλύει κανένα από τα προς λύση προβλήματα . Αντίθετα πολώνει και δηλητηριάζει τις διακρατικές (και γιατί όχι και τις ανθρώπινες ) σχέσεις με τον οχετό της κιτρινολογίας και του λαϊκισμού που έχει ξεχυθεί από τους ξεσκέπαστους βόθρους του εθνικισμού. Ας δούμε λοιπόν πως ειπώθηκαν τα ίδια ακριβώς πράγματα που θέλησε να εκφράσει ο Γερμανικός κιτρινισμός , από κάποιον άλλο, με τάκτ και αυτοσαρκασμό, χωρίς εμπάθεια και λαϊκίστικες κορώνες:

εβαίως μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως ο Γερμανός φοβήθηκε μήπως και κληθεί να πληρώσει το λογαριασμό ο ίδιος και εξ αυτού του λόγου αγανάκτησε…Ας «δείξει» όμως το ίδιο '' δάκτυλο" και στη Γερμανική Δικαιοσύνη , που ΔΕΝ παραδίδει τον Χριστοφοράκο στην χώρα μας προκειμένου να δικαστεί για τα χρήματα που υπεξαίρεσε από τον Ελληνικό Λαό , προκειμένου να «ταΐσει» τους εξωμότες πολιτικούς μας …Υπέρ των Γερμανικών συμφερόντων βεβαίως !...

Είμαι βέβαιος πως πολλοί Γερμανοί (ιδίως οι μορφωμένοι εξ αυτών) στεναχωρούνται με την κατρακύλα στις σχέσεις των δύο χωρών , όπως ξέρω πως συμβαίνει και με πολλούς Έλληνες . Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα , αν οι απαντήσεις στα ζητήματα που θέτει η σκληρή πραγματικότητα δίνονταν από ανθρώπους που έχουν πραγματικά ΚΑΤΙ να πουν και όχι από τα χοληφόρα κίτρινα ανθρωπάκια και τα έντυπά τους…Κλείνοντας την ανάρτηση , θα θυμηθώ τα λόγια του Χόρχε Λουίς Μπόρχες στην ομιλία του στη Σχολή Φιλοσοφίας στο Ρέθυμνο (χωρίς τη διάθεση κολακίας, μιας και το έργο του διαπερνιέται ολόκληρο από αυτό το πνεύμα !) : «Εσείς μπορείτε να διαλέξετε τώρα . Μπορείτε να με υπολογίσετε σαν έναν εξόριστο ΄Έλληνα στη Νότιο Αμερική , ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΈΦΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΊΔΑ ΤΟΥ, ή να πείτε πως πάντα ήμουν στην Ελλάδα, όχι με το σώμα αλλά με το πνεύμα. Μπορείτε να διαλέξετε… Αλλά αυτό που θέλω να γίνει κατανοητό – ξέρω πως με καταλαβαίνετε, ή μάλλον με αισθάνεστε – πως είμαι ευτυχισμένος που βρίσκομαι στην Ελλάδα, πως εγώ διαλέγω αυτή τη χώρα για να μείνω για πάντα. Ακόμα κι αν το σώμα μου δεν θα υπάρχει…». Αυτάαα...

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΑΤΩΝΟΥΜΕ ΔΙΑΡΚΩΣ, ΟΛΟ ΚΑΙ ΣΕ ΠΙΟ ΒΑΘΕΙΑ ΝΕΡΑ ! . . . .

Ενθυμούμαστε όλοι την περίοδο των τελευταίων εκλογών για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και το κλίμα που είχε τότε δημιουργηθεί. Η προεκλογική κατάσταση είχε πολωθεί και το ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ δίλημμα ήταν : Συμμετοχή προκειμένου να επιλέξουμε κάποιο κόμμα που έπερνε μέρος στις Εuro εκλογές ή ψήφο στο κόμμα της ΠΑΡΑΛΙΑΣ ( ήτοι ... "tryck my ford" μαμάα...) ; Φυσικά και ως ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ , του ΤΟΤΕ εκλογικού σώματος , με σοβαρότατη διαφορά από τις μέχρι τότε "καθεστωτικές" επιλογές , καταγράφηκε μια νίκη του κόμματος της ΠΑΡΑΛΙΑΣ! Όλοι ήταν χαμένοι (μηδενός εξαιρουμένου), πλην της νεοεμφανισθείσας τάσης του "ΠΑΡΑΛΙΑ" ! Βεβαίως , όλοι γνωρίζουμε (και περισσότερον όλων το Κ.Κ.Ε. !) ότι τα κάστρα πέφτουν πάντοτε εκ των έσω ...( Έτσι άλλως τε οδηγήθηκε στην πτώση και ο ΠΡΩΤΟΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΑΡΗΣ...) ...Εκφράζαμε τότε κάποιο σκεπτικισμό σχετικά με τη συμμετοχή του ΚΚΕ στη διαδικασία των Εuro εκλογών (μιας και εξ υποθέσεως ήταν "πολέμιο" της Ε.Ε.) και προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε (διαβάστε εδώ) αυτή τη συμπεριφορά του κόμματος με όρους "υλιστικούς" !Βεβαίως και υποθέσαμε ότι θα καταρριφθεί το σάπιο κατεστημένο της Ε.Ε. "εκ των έσω" ! Φυσικά οι ( μέχρι σήμερα τουλάχιστον) εξελίξεις , μας έχουν δικαιώσει ΠΛΗΡΩΣ ! Οι εξής ΕΝΑΣ euro βουλευτής που εξελέγη από το κόμμα της εργατικής τάξης, κατόρθωσε (πέραν της είσπραξης των εκλογικών εξόδων και αποζημιώσεων δι΄εαυτόν και δια το μένεα πνέον περί την Ε.Ε. κόμμα του) , να παραμένει ΑΟΡΑΤΟΣ μέχρι σήμερα στην euro βουλή , λες και η χώρα του διάγει τις ΕΥΤΥΧΕΣΤΈΡΕΣ των euro ημερών της ! Και εδώ δεν εξετάζουμε τους euro βουλευτές των λοιπών κομμάτων, γιατί αυτοί έχουν εξ υπαρχής καταγγελθεί ως ενδοτικοί και euro λιγούρηδες! Καλώς ! Τι όμως έχουν - επί της ουσίας - πράξει οι εξής ΕΝΑΣ βουλευτές των euro αντιτιθεμένων αγωνιστών του Κ.Κ.Ε. ; Τ Ι Π Ο Τ Ε ! Ας ακούσουμε λοιπόν κάποιον που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αντιτίθεται σε ΚΑΤΙ (εδώ ΔΕΝ θα εξετάσουμε το γιατί) ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ , πράγμα που ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ δεν έχει κάνει ποτέ μέχρι σήμερα και ούτε θα το κάνει ποτέ γιατί ΑΥΤΟΣ είναι ο πραγματικός ΕΥΡΩΛΙΓΟΥΡΗΣ , κι ας το παίζει τζαμπαντάν μάγκας στο πόπολο που απευθύνεται !

ΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ;

- Τα τελευταία μέτρα της Κυβέρνησης άκουσε απότομα ή το video της Τζούλιας είδε , χωρίς περικοπές !. . .

BERTOLT BRECHT: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ

Τα πάντα αλλάζουν. Μπορείς και πάλι ν’ αρχίσεις – και με την τελευταία σου πνοή μπορείς. Πλην όμως ό,τι έγινε έγινε. Και το νερό, που ’χεις ρίξει στο κρασί σου, τώρα πια δεν γίνεται να το βγάλεις έξω. Ό,τι έγινε έγινε. Ναι. Το νερό, που έχεις ρίξει στο κρασί σου, τώρα πια δεν γίνεται να το βγάλεις έξω. Πλην όμως τα πάντα αλλάζουν. Μπορείς και πάλι ν’ αρχίσεις – και με την τελευταία σου πνοή μπορείς. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ! . . .

Μεταδόθηκε χτές με αστραπιαίο τρόπο , μια "είδηση" πως ο προπονητής μιας ομάδας της πόλης και γυμναστής σε ιδιωτικό σχολείο , είχε "σχέση" με μαθήτριά του...Η "είδηση" (όπως μου είπαν, γιατί τον τελευταίο καιρό απέχω από τα τεκταινόμενα στο internet ) αναρτήθηκε σε πολυσύχναστο (από πλευράς επισκεψιμότητας ) ειδησεογραφικό blog που στην προμετωπίδα του ισχυρίζεται πως είναι αξιοπρεπές , καθώς και σε κάποιο τοπικού ενδιαφέροντος . Όμως η σοβαρότατη αυτή καταγγελία πού ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΕ συγκεκριμένο άτομο , ήταν ανυπόγραφη , ΦΥΣΙΚΑ ΨΕΥΔΗΣ και δεν άργησε να "κατεβεί", κάνοντας όμως τη ζημιά ! Δεν με ενδιαφέρει από πού και με ποιά κίνητρα εκπορεύτηκε αυτή η αθλιότητα , εκείνο όμως που με εντυπωσιάζει είναι η ευκολία με την οποία αυτή η κατασυκοφάντηση υπολήψεων ατόμων και εκπαιδευτηρίου , αναρτήθηκε χωρίς καμιά διασταύρωση από τους "υπεύθυνους ενημερωτές" , ρίχνοντας έτσι στην ανθρωποφαγική χοάνη του κιτρινισμού κάποιους , χωρίς ΚΑΝΕΝΑ ενδοιασμό !Εύχομαι ολόψυχα , να διαλευκανθεί η υπόθεση ώστε να αντιμετωπίσουν οι υπεύθυνοι-κουκουλοφόροι αυτής της κατασυκοφαντικής αθλιότητας την μήνιν του Νόμου και των παθόντων. Περιέργως , ΔΕΝ διάβασα τίποτε σχετικό στα τοπικά blogs. Τι σημαίνει αυτό; Δεν έμαθε κανείς τίποτε; Η αξιολογήθηκε πως ΔΕΝ πρέπει να υπάρξει κάποιου είδους αντίδραση σ΄αυτή την αθλιότητα;