...ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΓΡΙΝΙΟΥ και τις υπηρεσίες του ...

  Πολύς ντόρος έγινε τελευταία με το ΚΕΠΕΤΡΙ και τη ρύπανση των νερών της Τριχωνίδας.  Η πραγματικότητα όμως είναι τρισχειρότερη από αυτή που περιγράφεται μέσα από τις σχεδόν ειδυλλιακές εικόνες που εμφανίζονται στο video που ανέβασε το blog myagrinio.gr. Μόλις 50 μέτρα δυτικά του οικήματος του ΚΕΠΕΤΡΙ (παλιό αντλιοστάσιο στα Αμπάρια Παναιτωλίου)  σε πάγκοινη θέα από το δρόμο Παναιτωλίου - Καινούριου, υπάρχει  ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ παράνομα χωματερή που δέχεται κάθε είδους απόρριψη.

Το ύψος των εναποθέσεων έχει ήδη ξεπεράσει τα 3 μέτρα ύψος  και ο "καλός ιδιοκτήτης" του χώρου ποιεί την νήσσαν για την αφόρητη ρύπανση. Δυστυχώς φαίνεται πως οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου Αγρινίου υπάρχουν μόνο για την ημέρα μισθοδοσίας τους ! Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός του "δεν είδα, δεν μου κατάγγειλαν, δεν ξέρω τίποτε" που εδώ και χρόνια εφαρμόζεται στο συγκεκριμένο χώρο ! Να είναι σίγουρος όμως ο κύριος που παριστάνει το Δήμαρχο Αγρινίου και οι περίπου "υπεύθυνοι" των περιβαλλοντικών του υπηρεσιών, πως θα ευθύνονται οι ΙΔΙΟΙ σε προσωπικό επίπεδο εάν οι Ευρωπαϊκές υπηρεσίες τιμωρήσουν με πρόστιμο την ανεξέλεγκτη αυτή χωματερή! Και οτι ακόμα θα γίνουν όλες εκείνες οι ενέργειες που δε θα επιτρέψουν να επιβαρύνει αυτό το πρόστιμο τον Αγρινιώτικο λαό  για τις δικές τους προσωπικές αβλεψίες και ανικανότητες...

ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ...για να΄ναι αληθινό...

Μια απίστευτη ιστορία, που θυμίζει εκείνη του Χάτσικο, που είχε συγκινήσει όλο τον κόσμο με το να περιμένει έως το θάνατό του το αφεντικό του, είναι αυτή που εκτυλίχθηκε και συνεχίζει να εκτυλίσσεται στο χωριό του Αγ. Θωμά στην Πρέβεζα.
Όλα ξεκίνησαν πριν λίγες μέρες, όταν χάθηκε ένας αγαπητός άνθρωπος της τοπικής κοινωνίας από τον Αγ. Θωμά Πρέβεζας, ο Λάκης, όπως τον γνώριζαν πολλοί.
Για τον Λάκη, το ψάρεμα την περασμένη Τρίτη ήταν το τελευταίο του, αφού βρέθηκε νεκρός δίπλα στη βάρκα του, στο λιμάνι του χωριού.
Ο άτυχος άντρας, όμως, είχε και μια άλλη αγάπη εκτός από το ψάρεμα. Τα ζώα. Έτσι, συχνά τάιζε αδέσποτα σκυλιά που περιφέρονταν γύρω του στο λιμάνι όταν γύριζε από το ψάρεμα.
Μαζί με αυτά και ένα μικρό θηλυκό σκυλάκι, που πρόσφατα μάλιστα είχε γεννήσει.
Μετά τον θάνατο του Λάκη, του δόθηκε το όνομα "Αβγόλα".
Την Αβγόλα ο Λάκης τη φρόντιζε από μικρή, όπως περιγράψανε στο pamepreveza.gr με κάθε λεπτομέρεια οι συγγενείς του.
Όπου και να πήγαινε ο Λάκης, η Αβγόλα τον ακολουθούσε. Τον ακολουθούσε στο λιμάνι και τον περίμενε να επιστρέψει από το ψάρεμα. Τον ακολουθούσε στο καφενείο του χωριού και τον περίμενε έξω από αυτό.
Όλα ξεκίνησαν εκείνη την Τρίτη, όταν η Αβγόλα περίμενε με ανυπομονησία το αφεντικό της στην προβλήτα του λιμανιού, στο χωριό.
Μάταια όμως, ο Λάκης δεν εμφανίστηκε και έτσι η Αβγόλα στάθηκε δίπλα στη βάρκα του. Η λύπη διαγραφόταν στο πρόσωπο του σκυλιού.
Όλες αυτές τις μέρες, έως ότου η σορός του άτυχου ψαρά φτάσει στο χωριό, αφού είχε μεταφερθεί στα Γιάννενα για νεκροψία, το μικρόσωμο ζώο ήταν ανήσυχο. Τριγυρνούσε από εδώ και από εκεί, σαν κάτι να έψαχνε. Μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που μπήκε στο σπίτι του Λάκη, κοίταζε για λίγο το κρεβάτι του και έφευγε.
Τη μέρα της κηδείας η Αβγόλα μπήκε μέσα στην εκκλησία και μπροστά στα έκπληκτα μάτια όσων βρέθηκαν εκεί, πήγε και έκατσε κάτω από το φέρετρο. Εκεί η μικρή σκυλίτσα αποχαιρετούσε, ίσως, με τον δικό της βουβό τρόπο τον άνθρωπο που την τάιζε.
Μάταιη ήταν η προσπάθεια κάποιων κυριών να την απομακρύνουν από την εκκλησία. Η Αβγόλα επέστρεφε ξανά και ξανά και έπαιρνε τη δική της θέση δίπλα στο αφεντικό της.
Ακόμα και όταν προσπάθησαν να τη δέσουν έξω στο προαύλιο, μάλιστα με μια ζώνη του εκλιπόντος, έτσι ώστε να τον μυρίζει, η Αβγόλα κατάφερε να λυθεί.
Λύθηκε και ακολούθησε το αυτοκίνητο που μετέφερε τη σορό έως το νεκροταφείο.
Εκεί, από ένα σημείο όπου έβλεπε τα πάντα, καθόταν και παρακολουθούσε. Συνόδευε με τα λυπημένα της μάτια τον Λάκη στην τελευταία του κατοικία.
Και το συγκλονιστικό περιστατικό δεν άργησε να συμβεί...
Την ώρα που το φέρετρο έμπαινε στον τάφο, η Αβγόλα πήδηξε μέσα και βρέθηκε στα χέρια του Λάκη, μπροστά στα έκπληκτα μάτια συγγενών και φίλων.
Κατάφεραν και την έβγαλαν, γεμίζοντας με μεγαλύτερη θλίψη συγγενείς και φίλους που βρέθηκαν εκεί.
Ακόμα και μετά, η Αβγόλα δεν έπαψε να αναζητεί το αφεντικό της. Μέχρι και σήμερα. Η θλίψη είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της και πλέον βρίσκει την αγάπη κοντά στους συγγενείς του άτυχου ψαρά.

Η πηγή αναφέρεται στη photo

...ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΥΑΛΑ ! ...

Στην προσπάθειά της να πείσει πως όσοι διαφωνούν βρίσκονται σε λάθος δρόμο και δεν βοηθούν το κόμμα, η Αλέκα Παπαρήγα ανέτρεψε πλήρως τη λογική. Όχι την διαλεκτική λογική αλλά την κοινή λογική. Μιλώντας στην Συνδιάσκεψη της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής, είπε το εξής αμίμητο που είναι αδύνατο να μην θέσει σε πλήρη ακινησία το μυαλό του ανθρώπου (είναι αυτό που λένε οι νεολαίοι: “Έμεινα ηλίθιος”).

Διαβάζουμε στο Ριζοσπάστη της Τρίτης 2-4-2013: «Η πιο ουσιαστική κριτική και βαθιά είναι όταν συμφωνείς με τη στρατηγική του Κόμματος. Γιατί τότε μπορείς να κρίνεις ουσιαστικά, όχι αυτός που διαφωνεί, αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί να κρίνει γιατί κυριαρχεί η διαφωνία του. Κρίνει με βάση τη διαφωνία του. Αντίθετα, αυτός που συμφωνεί με τη στρατηγική, μπορεί να γίνει ο πιο σκληρός κριτής και του συγκεκριμένου καθοδηγητή και της ΚΕ. Γιατί έχει τη δυνατότητα και μπορεί να κρίνει αν ο καθοδηγητής στο κάτω κάτω τον καθοδηγεί και σωστά. Αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί».

Αναλύουμε σε λογικές προτάσεις:

• Η συμφωνία είναι η πιο ουσιαστική και πιο βαθιά κριτική
• Όταν συμφωνείς μπορείς να κρίνεις ουσιαστικά
• Αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί να κρίνει γιατί κυριαρχεί η διαφωνία του
• Αυτός που διαφωνεί κρίνει με βάση τη διαφωνία του (σ.σ: αυτό φαίνεται πως είναι πολύ κακό πράγμα)
• Αυτός που συμφωνεί μπορεί να γίνει ο πιο σκληρός κριτής του συγκεκριμένου καθοδηγητή του και της ΚΕ.
• Αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί να γίνει ο πιο σκληρός κριτής του καθοδηγητή του και της ΚΕ.

Από τα λεγόμενα της ΓΓ του ΚΚΕ μπορούμε να βγάλουμε ένα και μοναδικό συμπέρασμα. Έχει απαυδήσει με την κριτική που της ασκούν αυτοί που συμφωνούν ενώ περνάει ευχάριστα με τους διαφωνούντες γιατί αυτοί δεν μπορούν να της κάνουν κριτική. Και τότε γιατί κυνηγάει τους διαφωνούντες και δεν κυνηγάει όσους συμφωνούν;

Πέρα από τα αστεία, το πράγμα είναι πολύ σοβαρό από πολλές πλευρές. Θα σταθούμε σε μία. Την πολιτική. Αν πάρουμε της μετρητοίς τον συλλογισμό της Α. Παπαρήγα τότε πρέπει να τον οδηγήσουμε στο λογικό του τέρμα και να τον επεκτείνουμε παντού. Πράγμα που οδηγεί στις παρακάτω διαπιστώσεις:

• Η συμφωνία με τον καπιταλισμό είναι η πιο ουσιαστική και η πιο βαθιά κριτική. Το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση. Την εκάστοτε και τη σημερινή. Το ίδιο ισχύει και για τα μνημόνια, τον ιμπεριαλισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το κάθε τι αντιλαϊκό.
• Αυτός που διαφωνεί με τον καπιταλισμό, την κυβέρνηση, τα μνημόνια, την ΕΕ κλπ δεν μπορεί να κρίνει γιατί κυριαρχεί η διαφωνία του.
• Αυτός που διαφωνεί με όλα αυτά που προαναφέρθηκαν κρίνει με βάση την διαφωνία του, άρα δεν κρίνει σωστά.
• Αυτός που συμφωνεί με το σύστημα και τα συμπαρομαρτούντα μπορεί να γίνει ο πιο σκληρός κριτής του καπιταλισμού, της κυβέρνησης, των μνημονίων κ.ο.κ.
• Οι καλύτερες κοινωνίες είναι εκείνες στις οποίες οι άνθρωποι συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους γιατί εκεί ανθίζει η ουσιαστική, η βαθιά κριτική. Το ίδιο ισχύει και για τα κόμματα, τους χώρους δουλειάς, τα θεσμικά όργανα, τα συνδικάτα και… τράβα κορδέλα.

Ο κατάλογος των ζητημάτων που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς για να δείξει με γλαφυρό τρόπο τον παραλογισμό του συλλογισμού της ΓΓ δεν έχει τελειωμό. Το συμπέρασμα μπορεί να ειπωθεί με δυο λόγια. Στην προσπάθειά της να απαξιώσει εντελώς την σημασία της διαφωνίας, η Αλέκα Παπαρήγα αρνήθηκε την ίδια την ταξική πάλη και το ρόλο του κόμματος στην ελληνική κοινωνία, τον βασικό νόμο του ιστορικού υλισμού ότι η κίνηση στη φύση και στην κοινωνία προκύπτει μέσα από την πάλη των αντιθέτων.

Υ.Γ: Ορισμένοι από τους διαφωνούντες που επικοινώνησαν μαζί μας, μας δήλωσαν κατηγορηματικά πως θα κάνουν ότι μπορούν ώστε να λιγοστέψουν οι συμφωνούντες που κάνουν την ζωή δύσκολη στη ΓΓ.

Από τον Εργατικό Αγώνα