ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ, ή πως ξεπλέκει το πουλόβερ !...

Αναμφίβολα στην ανθρώπινη κοινή λογική έχει εμφιλοχωρήσει η φύσει (ίσως) δύναμη του ελεύθερου ανθρώπου (μάλλον Προμηθεϊκής προέλευσης) να βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση της μεγιστοποίησης της απόλαυσης. Όσο κι αν από πρώτη ματιά δείχνει παράδοξο, όλα τα συστήματα, (καπιταλιστές , φιλελεύθεροι αριστεροί, όμοιοι δεξιοί, σοσιαλιστές και κομουνιστές ) αναγνωρίζουν πως η όποια πρόοδος της κοινωνίας περνάει μέσα από την όλο και διευρυνόμενη υλική πρόοδο και τη διαρκή διόγκωση των παραγωγικών δυνάμεων. Υπήκοντες λοιπόν και οι Νεοέλληνες στην κοινή Προμηθεϊκή εντολή , δεν μπορέσαμε να διακρίνουμε το πανούργο μειδίαμα της Ιστορίας όταν αποφασίζαμε να μεγιστοποιήσουμε τις καταναλωτικές δυνατότητές μας όχι αποταμιεύοντας , επενδύοντας , συσσωρεύοντας αλλά απλώς δανειζόμενοι ! Και καταναλώσαμε δάνεια όπως το κλέος των (υποτιθέμενων;) προγόνων μας στη διεθνή κοινότητα, των ξεχωριστών προσωπικοτήτων που μπορεί να γέννησε ο τόπος και την ακτινοβολία τους στους ξένους , το περιβάλλον και τις χάρες της χώρας μας , την υπόληψη και την όποια αξιοπιστία μας παρέδωσαν οι παλαιότερες γενιές έναντι των άλλων ! Κατρακυλήσαμε σε απίστευτα χαμηλά επίπεδα καθώς δείξαμε σε όλους πως δεν έχουμε καταλάβει ότι οι οικονομικοί μας στόχοι και κυρίως τα μέσα για την επίτευξή τους οριοθετούνται από τα δικά μας ανύπαρκτα αποθέματα και τον πεπερασμένο διεθνή ΔΑΝΕΙΣΜΟ. Δεν διστάσαμε να εξαντλήσουμε κάθε φυσική πηγή ( δες εξαλάτωση των γεωτρήσεων στον κάμπο της Θεσσαλίας ) προκειμένου να επιτύχουμε μια ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΤΑΤΗ ευδαιμονία καλλιεργώντας τριώροφους αγρούς (προς άγραν επιδοτήσεων από τους βελανιδοφάγους Ευρωπαίους ) και όταν όλα αυτά άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια, αλλάξαμε τροπάριο...Πυκνώσαμε τους αποκλεισμούς των εθνικών οδών, πότε με πράσινους και πότε με μπλέ μπερέδες (οι κόκκινοι πάντα απαραίτητοι για επαναστατική γυμναστική) απαιτούντες πότε "όλα τα κιλά όλα τα λεφτά" , πότε αναπλήρωση του χαμένου αγροτικού εισοδήματος , πότε να μην απελευθερωθούν οι άδειες των φορτηγών ή των βυτιοφόρων ή διαδηλώνοντες στο κέντρο "για να μην απολυθούν οι έκτακτοι"!... Προσποιούμενοι ΟΛΟΙ ΜΑΣ πως αγνοούμε ότι ΟΛΑ αυτά πληρώνονται με ΔΑΝΕΙΚΑ ΛΕΦΤΑ , ότι εξαντλήσαμε σε δανεισμούς και τις οικονομικές δυνατότητες που υποτίθεται πως θα έχουν τα παιδιά μας και ως εκ τούτου, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ περιθώρια δανεισμών με ανθρώπινα υποφερτούς όρους ! Περάσαμε ευωχούμενοι την λαίλαπα (ταμειακώς ) των Ολυμπιακών Αγώνων της ντόπας και των ερολάβων, της μαύρης εργασίας και της μίζας χωρίς να διαμαρτυρηθεί κανείς (οι ελάχιστες εξαιρέσεις καταδεικνύουν του λόγου το αληθές ) αλλά τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού (λυπητερής κατά το κοινώς λεγόμενο) δείχνουμε ο ένας τον άλλο ως υπεύθυνο , ωσάν να μην επιλέξαμε εμείς τους αποφασίζοντες...Μας κατάκλεψαν όσοι όφειλαν (και ευαγγελίστηκαν ) διαφάνεια και εμείς απλόχερα τους καλύψαμε με την παραταξιακή μας ασπίδα αντί να απαιτήσουμε ομοθυμαδόν την καταδίκη τους και την επιστροφή των κλεμμένων !Παραδόσαμε την ελληνική αγροτική παραγωγή στους ξένους (οι αγροί μας έχουν ξεχάσει προ πολλού την ελληνικήν) και κρατήσαμε για τους Έλληνες αγρότες τίποτε τσίπουρα ,ΒΜV , φραπόγαλα και το δικαίωμα του αποκλεισμού των δρόμων. Ομοίως η ατμομηχανή της οικονομίας μας (καλώς ή κακώς έτσι είναι η οικοδομή στη χώρα μας) πέρασε σε ξένα χέρια και το ΙΚΑ πάει από το κακό στο χειρότερο , μιας και του φορτώνονται "εθελούσιες" έξοδοι ΟΤΕ δων κλπ αναξιοπαθούντων από αποκρατικοποιούμενες ΔΕΚΟ , χωρίς καμιά επιβάρυνση των "επενδυτών"! Εις δόξαν Χατζηδάκη ! Και των όποιων ομοίων του , προηγουμένων , βεβαίως... Δυστυχώς , η χώρα μας ΤΩΡΑ εισέρχεται σε περίοδο ΚΡΙΣΗΣ ! Και ακόμα δυστυχέστερα για μας αυτή δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά που εμφανίστηκαν στις άλλες αναπτυγμένες χώρες. Εκεί υπήρξε μια κρίση στο πιστωτικό σύστημα , έσπασαν μερικές "φούσκες" και με παρεμβατικές πολιτικές το σύστημα εύκολα ή σχετικά δυσκολότερα θα ανακάμψει σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Γιατί εκεί υπάρχουν τα συστατικά που η δική μας τραβεστί καπιταλιστική οικονομία ΔΕΝ έχει: Θεσμούς που να λειτουργούν και Παραγωγική Βάση ! Συν το ανυπέρβλητο πλεονέκτημα της διεθνούς ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ , που για τη χώρα μας μοιάζει να είναι χαμένο , αν όχι οριστικά, τουλάχιστον για τις δυό προσεχείς δεκαετίες ! Πως θα υποστηριχτεί λοιπόν μια οικονομική ανάκαμψη σε ένα σύστημα που δεν μπορεί να την τροφοδοτήσει από μόνο του με κανέναν από τους συντελεστές που μπορούν να την επιτύχουν και που κανείς πλέον δεν είναι διαθέσιμος να βοηθήσει οικονομικά; Εδώ δεν μπορεί να υπάρχει αισιοδοξία. Γιατί πώς μπορεί να επιτευχθεί μια συρρίκνωση της καταναλωτικής ευημερίας από τα πάνω , χωρίς τις αναπόφευκτες κοινωνικές συγκρούσεις που θα επακολουθήσουν και που φαντάζουν σφοδρότερες από τη συνήθη προστριβή των κοινωνικών στρωμάτων σε περιόδους σχετικής ευημερίας ; Κάπως έτσι ξεπλέκουμε το πουλόβερ της κοινωνικής συνοχής...

ΚΡΙΣΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Περιδιαβαίνοντας διάφορες ιστοσελίδες και άρθρα του τελευταίου καιρού, από απλή ¨διαστροφή¨ περί τα οικονομικά και μόνο , διάβασα αρκετές αλήθειες , πολλά φαντασιόπληκτα κείμενα και αρκετές φρέσκιες αλλά ταυτόχρονα «κλασσικές» διερευνήσεις του φαινόμενου της Οικονομικής κρίσης. Κατέληξα σε ορισμένα συμπεράσματα και χωρίς να διεκδικώ δάφνες αναλυτή , σας τις παρουσιάζω , μπας και βγάλουμε κάποια άκρη…

Η καλλιέργεια του φόβου στην κοινωνία για την έκταση, τη διάρκεια και τη σφοδρότητα της κρίσης έχει ως μοναδικό στόχο να εξαναγκάσει την κοινωνία να παραιτηθεί ακόμη και από τα τελευταία δικαιώματά της, τις τελευταίες κατακτήσεις που έχουν απομείνει στον εργαζόμενο. Όμως μια κρίση αποτελεί πάντα μια καλή ευκαιρία για το κεφάλαιο και τους ανθρώπους του. Μπορεί να αδυνατούν να κάνουν οτιδήποτε για την αντιμετώπισή της επι της ουσίας, αλλά δεν πρόκειται να την αφήσουν να πάει χαμένη. «Ποτέ δεν αφήνεις μια σοβαρή κρίση να πάει χαμένη», είπε πρόσφατα ο Ραμ Εμάνουελ, επικεφαλής του επιτελείου του Ομπάμα στον Λευκό Οίκο. Και η αλήθεια των λόγων του , φάνηκε άμεσα , με την κατάρρευση κάθε συστήματος Κοινωνικής Πρόνοιας , συντονισμένα , σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας και ιδιαίτερα στη χώρα μας . Για ν’ αντιμετωπιστεί η κρίση με τους όρους του κυρίαρχου συστήματος, πρέπει οι εργαζόμενοι ν’ αποδεχθούν να ζουν σε μια ακόμη πιο ζοφερή κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα απ’ ό,τι μέχρι σήμερα. . .Τέτοιες κρίσεις ο παγκόσμιος καπιταλισμός γνώρισε προηγουμένως τρεις: Το 1873-1896 μέσα από την οποία ξεπήδησαν το καπιταλιστικό μονοπώλιο και ο ιμπεριαλισμός. Το 1914-1948 κατά την οποία εκδηλώθηκαν οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και το γνωστό κραχ του 1929-1930. Και το 1974-1992 κατά την οποία εκδηλώθηκε η νεοσυντηρητική επίθεση του κεφαλαίου και συντελέστηκε η διάλυση του « υπαρκτού σοσιαλισμού ».

Οι κρίσεις δεν έχουν επίκεντρο τις επιμέρους οικονομίες, αν και εκδηλώνονται με τον πιο εκρηκτικό τρόπο σ’ εκείνες που κυριαρχούν διεθνώς, αλλά το παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού. Το κρίσιμο στοιχείο στην πορεία αυτής της κρίσης είναι η κίνηση του ποσοστού κέρδους. Καμιά κρίση στον καπιταλισμό δεν έχει δεδομένη εξέλιξη ή κατάληξη, πολύ περισσότερο αυτές οι κρίσεις «ορόσημα» ή «ειδικού τύπου». Η ρήση που θέλει την κρίση ν’ «αποτελεί μια ευκαιρία για να κάνεις πράγματα που δεν μπορούσες να κάνεις πριν» δεν ισχύει μόνο για το κεφάλαιο, αλλά και για τους εργαζόμενους ! Έτσι προβάλλει αδήριτα η ανάγκη για κάθε ένα από εμάς, να επανεξετάσουμε τη στάση μας απέναντι στα πολιτικά κόμματα και τις πολιτικές επιλογές που μας παρουσιάζουν! Να απορρίψουμε με αποφασιστικότητα την αδιέξοδη πρόταξη του κοντόφθαλμου προσωπικού «συμφέροντος» για χάρη του κοινού ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΥ (αυριανού, των παιδιών μας στην ουσία), την αποδέσμευσή μας από τα αγκυλωτικά δεσμά «ορθόδοξων» επιλογών (γραφειοκρατικά απολιθώματα της Δικτατορίας ΕΠΙ των εργαζόμενων , μόλις χθες) και καταδικάζοντας αυτούς που αρνήθηκαν «πείσμονες» να επιτελέσουν , αναλαμβάνοντας ευθύνες , το έργο της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ στην πολιτική ζωή της χώρας . Φτάσαμε στο παρά ΔΥΟ της κατάρρευσης ως κοινωνία και χώρα , πρέπει επι τελους να ξυπνήσουμε, να στείλουμε το δικό μας μύνημα στους υπεύθυνους της σημερινής μας κατάντιας (χωρίς να εξαιρούμε απο τους παραλήπτες του και τις "ίδιες" πρακτικές του παρελθόντος μας) και αυτό θα γίνει με ένα και μοναδικό τρόπο! Την αγνόηση , την περιφρόνηση, την καταφανή αδιαφορία μας απέναντι σ΄ αυτούς που διεκδικούν τη "λύτρωσή" μας , τους εξ απονομής κομματικούς σωτήρες μας , τους αδαής που μαθαίνουν στου "κασίδη το κεφάλι" την καθυπόταξή μας στα κελεύσματα της κάστας που λιμαίνεται τη χώρα πέρα απο χρώματα και "ιδεολογίες". Η ανάπτυξη αντιδράσεων απέναντι στους λιμάρηδες - κομματόσκυλα , που με αφορμή τις προσεχείς εκλογές θα ξαναπροσπαθήσουν να καταδημαγωγήσουν ένα πενόμενο και μισοφοβισμένο κόσμο , είναι καθήκον απέναντι στην προσωπική μας αξιοπρέπεια όσο και ελάχιστη υποχρέωση προς τα παιδιά μας και το μέλλον...

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ , ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΑ...

Δυστυχώς για την πόλη και τους εργαζόμενους,η οικονομική κρίση αρχίζει να ακουμπά την πραγματική οικονομία μας με γοργούς ρυθμούς! Στις 15 του Οκτώβρη, είχαμε την προκήρυξη πλειοδοτικού διαγωνισμού, προκειμένου να εκποιηθούν οι εγκαταστάσεις μεγάλης (ίσως της μεγαλύτερης ) ξυλουργικής μονάδας της πόλης, που το οριστικό κλείσιμό της θα σημάνει ανεργία για καμιά εικοσαριά και πλέον οικογένειες . Ακόμα , οι πληροφορίες μας για την τύχη μιάς απο τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στον κλάδο των οικοδομικών υλικών , που έχει ένα εργοστάσιο στην πόλη και που απασχολεί περίπου εκατό εργαζόμενους, αντιμετωπίζει (ανυπέρβλητες;) δυσκολίες και μάλλον οδηγείται σε οριστική παύση ή αναστολή εργασιών! Ας σημειωθεί ότι η το εν λόγω εργοστάσιο, εφοδίαζε τα αναπτυσσόμενα δυτικά Βαλκάνια με κεραμίδια και τούβλα, και οι δουλειές του φαίνονταν να βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο...Δυστυχώς όμως, η οικονομική κρίση φαίνεται πως οξύνει προϋπάρχοντα προβλήματα,επιδεινώνει τις επιχειρηματικές τριβές και δημιουργεί δυσμενές περιβάλλον για την λήψη επιχειρηματικών αποφάσεων προς την ορθή κατεύθυνση ,για το ξεπέρασμά της. Μιλήσαμε με εργαζόμενους στην παραπάνω επιχείρηση, με ανθρώπους που ξόδεψαν τα καλύτερά τους χρόνια στο περιβάλλον της, που στήριξαν και στηρίχτηκαν απ΄αυτήν,που βλέπουν τώρα το μέλλον αβέβαιο και μαύρο! Είδαμε τα βουρκωμένα μάτια του άνθρωπου που για εικοσιπέντε χρόνια έζησε σ΄αυτό το καμίνι, την απελπισία στα μάτια της εργαζόμενης μάννας με παιδί που σπουδάζει και οι πόροι τώρα στενεύουν, το κόμπιασμα στην ομιλία για την τύχη τους, την τύχη του εργοστάσιου που μεγάλωσαν μαζί του, και που πάνω του βάσισαν τα μικρά τους όνειρα...Δεν μπορούμε να προβλέψουμε την τύχη των συγκεκριμένων ανθρώπων, μπορούμε όμως να φανταστούμε το τί θα συμβεί άν η ανάπτυξη στη χώρα μας πέσει απο το 3.5% στο 1 ή στο 0.9%( κατά ορισμένες προβλέψεις διεθνούς οργανισμού)...Οι προβλέψεις για 45.000 και 50.000 νέους άνεργους,θα μοιάζουν με την αισιόδοξη πλευρά του σεναρίου... Δυστυχώς, πρίν προλάβω καλά καλά να κλείσω την ανάρτηση και πληροφορήθηκα γιά ακόμα τρείς επιχειρήσεις που τα πράγματα δέν είναι καλά...Ελπίζω και εύχομαι να είναι λανθασμένες αυτές οι πληροφορίες.Πάντως, αναφέρομαι σε μιά επιχείρηση ειδών υγειινής, σε μια με άλευρα και σε μία με εμπόριο σιδήρου...Εύχομαι να βγώ ( με μεγάλη χαρά) ψεύτης...

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΝΕΟΙ...

Η οικονομική κρίση άρχισε να προβάλλει και στη χώρα μας σιγά σιγά,μεταβάλλοντας επί τα χείρω, δείκτες, συμπεριφορές και αποφάσεις.Αρχίζουν να γίνονται αισθητοί οι πρώτοι κλυδωνισμοί στα διαθέσιμα πραγματικά μας εισοδήματα, με τις αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, τις τιμές των καυσίμων που εντοπίως ανθίστανται παρ΄ότι οι τιμές του αργού πετρελαίου έχουν πτωτική πορεία στις διεθνείς αγορές, τις δημοσιονομικές απαιτήσεις της κυβέρνησης που απευθύνονται όλο και σε ισχνότερα βαλάντια και την ανεργία που εγκαθίσταται στην οικονομία μας αποκτώντας χαρακτηριστικά μονιμότητας. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην ανεργία που πλήττει τους νέους (φτάνει το 15,5% μεταξύ των νεαρών ηλικιακά ομάδων) και που είναι μιά βασική παράμετρος της επιδείνωσης της κρίσης και της παρα πέρα χειροτέρευσης όλων των οικονομικών μεγεθών. Ο νέος, εκτός του ότι αποτελεί απο μόνος του μια ισχυρά καταναλωτική μονάδα, είναι εκ των πραγμάτων και ισχυρότατη παραγωγική δύναμη. Την ισχυρή αυτή παραγωγική δύναμη όμως, η οικονομική κρίση την παραμερίζει απο την αγορά . Την περιθωριοποιεί, της απαγορεύει κάθε δυνατότητα να πραγματοποιήσει στοιχειώδεις προγραματισμούς προκειμένου να δρομολογήσει τη ζωή της, της αφαιρεί κάθε διάθεση για τη δημιουργία σπιτικού και οικογένειας βάζοντάς της πραγματικά ανυπέρβλητα οικονομικά εμπόδια. Η κατάσταση αυτή , επιδεινώνει με τη σειρά της την οικονομία επειδή της στερεί τη δυναμική καταναλωτική ροπή των νέων νοικοκυριών ανατροφοδοτώντας έτσι έναν νεώτερο κύκλο κρίσης στη σπειροειδή εξέλιξή της, χειροτερεύοντας εκ νέου όλους τους δείκτες του φαύλου αυτού κύκλου.Έτσι, οι νέοι μας που ξαναγυρίζουν αναγκαστικά στην οικογένεια μετά απο σπουδές, μεταπτυχιακά, γλώσσες κλπ, για να μείνουν σε παιδικά δωμάτια ,να ξανακοιμηθούν σε παιδικά κρεββάτια,περιμένουν μαζί με τους αμήχανους γονείς τους την εξ ύψους βοήθεια, δηλαδή τη μεσολάβηση του κύριου Ταδόπουλου, ώστε να αποροφηθεί το ''παιδί'' σε κάποιο ''πρόγραμμα'' που ''τρέχει'' με ''μισθό 400 άϊντε 600 euro, επανδρώνοντας επι του παρόντος κάποια κεντρική καφετέρια. Οι ήδη κουρασμένοι και κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι γονείς και οι συνταξιούχοι παπούδες των 500-600 euro, που συντηρούν την ήδη άνεργη σημερινή νεολαία, βλέπουν με έκπληξη να προστίθενται και νέα βάρη στους ελλειματικούς οικογενειακούς τους προϋπολογισμούς,τρομοκρατημένοι στην ιδέα μιάς νέας αύξησης της ανεργείας, που πρακτικά θα σημαίνει την επ΄αόριστον αναβολή της ''τακτοποίησης'' του ''παιδιού''. Δεν διεκδικούμε ρόλο οικονομικού αναλυτή ούτε επιχειρούμε να κάνουμε προβλέψεις Κασσάνδρας. Παρατηρούμε με επιμονή τα τεκταινόμενα ,προσπαθώντας να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα...Δεν είμαστε απαισιόδοξοι...Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΗ!...